De luidste slachtofferrol vertelt niet automatisch het hele verhaal

 De luidste slachtofferrol vertelt niet automatisch het hele verhaal. In sommige ongezonde relaties kan degene die schade heeft veroorzaakt zichzelf juist neerzetten als degene die het meest gekwetst is. Daarmee verschuift de aandacht van het oorspronkelijke gedrag naar hun eigen gevoelens, pijn of vermeende onrecht.

Dat kan erg verwarrend zijn. Misschien begin je jezelf af te vragen of jij te hard hebt gereageerd, of je niet beter had kunnen zwijgen of dat jij uiteindelijk degene bent die alles heeft veroorzaakt. Ondertussen blijft wat er werkelijk is gebeurd nauwelijks besproken.

Een overtuigend verhaal is echter geen bewijs van verantwoordelijkheid of onschuld. Het is belangrijker om naar patronen te kijken dan naar wie het meest emotioneel of overtuigend overkomt. Wie kan fouten erkennen? Wie neemt verantwoordelijkheid zonder excuses? Wie respecteert grenzen? En wie probeert steeds opnieuw de schuld te verschuiven?

Ook jouw eigen gedrag mag je kritisch bekijken. Je kunt spijt hebben van de manier waarop je reageerde zonder daarmee verantwoordelijk te worden voor de schade die iemand anders heeft veroorzaakt.

Je hoeft niet harder te schreeuwen om gehoord te worden. Je hoeft ook niet iedereen ervan te overtuigen dat jouw ervaring echt is. Soms ontstaat helderheid wanneer je stopt met vechten tegen een verhaal dat voortdurend wordt aangepast.

De waarheid wordt niet bepaald door wie zichzelf het meest overtuigend als slachtoffer presenteert. Gedrag, verantwoordelijkheid en patronen vertellen vaak veel meer.

Heb je ooit meegemaakt dat degene die jou pijn deed uiteindelijk zichzelf als slachtoffer presenteerde?