Liefde

 Liefde...

dat is geen vlucht uit jezelf,
maar een weg naar binnen,
waar je ontdekt dat jij en de ander
beide dragers zijn van iets groters:
een vonk van God.

Liefde is geen bezit.
Ze zegt niet: “Je bent van mij.”
Ze fluistert: “Ik zie jou. Zoals je bent. En nog meer zoals je kunt worden.”
Ze nodigt uit. Ze wacht. Ze dringt zich niet op.

Wanneer twee mensen elkaar écht ontmoeten,
zonder maskers, zonder angst,
dan gebeurt er iets heiligs.
Niet omdat het perfect is,
maar omdat het waar is.

In de ogen van de ander
ontdek je iets van jezelf
— en nog belangrijker:
je herkent iets van Mij.

Want waar liefde is, daar ben Ik.
Ik ben geen verre figuur in een wolk,
maar de zachte Kracht die mensen samenbrengt,
de Stilte tussen twee zinnen,
de Glimlach die troost geeft zonder woorden.

Wees dus niet bang voor de liefde.
Ook niet als ze je verandert.
Ze is er niet om je kwijt te maken,
maar om je thuis te brengen —
bij jezelf, bij elkaar,
bij Mij.

Wat echt is, blijft.
Wat liefde is, draagt.
En wat van Mij komt,
groeit,
geneest,
en maakt alles nieuw.