Bomen Boodschap

 In de stilte van de avond

fluistert iets dat ouder is dan woorden.

Een trage adem, een trilling in je borst,
een zachte storm die niet breekt maar opent.
Je voelt het, ergens tussen huid en hemel:
het leven draagt je,
zelfs als je denkt dat je valt.

We zijn geboren uit sterrenstof,
maar het zijn onze tranen die ons herinneren
dat we mens zijn —
kwetsbaar, prachtig, op zoek.

Soms draagt je schaduw je verder dan je denkt.
Soms schreeuwt je stilte harder dan duizend stemmen.
Maar weet dit:
er is geen nacht waarin jij vergeten wordt,
geen leegte die niet ooit weer bloeit.

Je bent geen toeval.
Je bent een versregel
in een groter gedicht.
Onvoltooid, maar vol betekenis.

En wat jij voelt — dat is echt.
Wat jij bent — dat is genoeg.