Ik ben geen slachtoffer

 Ik ben geen slachtoffer, maar ik ben wel geraakt.

En hoewel ik liever stil ben dan iemand te beschuldigen,
Wil ik nu toch woorden geven aan wat er in stilte gebeurt.

Ik sta hier, op een plek die ik zelf heb opgebouwd.
Niet omdat ik alles had, maar omdat ik bleef geloven in iets beters.
Een plek waar ik leef met mijn hond, in eenvoud en rust.
Waar ik niets heb gevraagd. Geen herrie, geen eisen.
Alleen ruimte. Een kans. En een beetje menselijkheid…

Ik ben nooit iemand tot last geweest.
Ik heb me ingezet, meegeholpen, ben vriendelijk gebleven…
Ook wanneer het voor mij allang te zwaar werd.
Ik heb liefde gegeven waar ik al lang leeg was,
en begrip getoond waar ik zelf niet werd gezien.

En wederom ben ik nu het doelwit van een verhaal dat niet van mij is.
Een verhaal dat verteld wordt zonder mij te vragen hoe dit verhaal geschreven werd.
Een verhaal dat geloofd wordt,
omdat het met tranen komt die overtuigender zijn dan stilte.
Omdat mijn eerlijkheid minder spectaculair klinkt dan hun theater.

Wat vergeten wordt, is dat deze leugen mij mijn thuis kan kosten.
Mijn tent, mijn caravan… Mijn veilige plek.
Mijn hond, die niet snapt waarom we weer moeten zwerven.
Mijn bestaan — dat al zo vaak op het randje heeft gestaan.

Ik ben niet zielig.
Maar ik ben wel moe.
Moe van bewijzen dat ik goed doe, wil en ben,
wanneer anderen zonder grond beweren dat ik dat niet ben.

Ik schrijf dit omdat ik weet wie ik ben.
Ik ben zacht geweest in een harde wereld.
Ik ben eerlijk geweest waar liegen makkelijker was.
En ik heb gegeven, ook toen ik niets meer over had.

En misschien verandert het niets.
Maar als ik vertrek…
dan niet gebroken.
Dan niet omdat ik gefaald heb.
Maar omdat mijn aanwezigheid werd weggeschreven uit een verhaal…
Dat nooit de moeite nam mij te leren kennen.

***“Niet gebroken, maar gezien — al was het maar door enkelen en voor even”***

Waar het stil blijft

Er zijn plekken in de tijd
waar je bestaat zonder bewijs,
waar stilte geen onmacht is
maar een vorm van moed.

Ik heb daar geleefd…
Niet in overvloed,
maar in aanwezigheid.
Niet om te winnen,
maar om niets kapot te maken
wat zacht was gebleven.

Soms worden verhalen
als pijlen geworpen
door wie zichzelf niet durft aan te raken.
Ik ben geen doelwit,
ik ben een veld
dat weigert terug te schieten.

Mijn handen zijn leeg,
maar vol van wat niet weegt:
trouw aan het hart,
aan de aarde onder mijn voeten,
aan het licht dat ik niet toon
om te bewijzen dat ik besta.

En als men mij ooit wegstuurt,
dan niet omdat ik viel,
maar omdat ze vergaten
hoe stil liefde kan zijn
voordat het spreekt.