The Sandman season 2 Review (Laatste afleveringen)

 Een sublieme serie. De filmkwaliteit, de special effects en de acteurs: alles is harmonieus. Het is fijn om werk te zien dat helemaal niet op bloedvergieten vertrouwt, maar op subtiele en interessante thema's: bijvoorbeeld de vraag wat je doel is (voor het personage Morpheus), familiedrama's gerelateerd aan ongelijke echtscheidingen (voor Rose en haar broer), de plaats van dromen in iemands leven (vooral in de laatste aflevering, en die van John aan de bar een paar afleveringen eerder). Meer diverse personages, niet alleen in hun extreem verschillende en vervolgens zeer interessante karakters, maar ook in hun etniciteit, gender of seksuele geaardheid. Sommigen roepen "wokeisme", ik vind dat het simpelweg het leven van iedereen vertegenwoordigt, en vooral van degenen die voorheen nooit in films of series werden vertegenwoordigd. Waarom is dit zo storend? Het feit dat een van de heldinnen (Rose) een zwart meisje is, of zelfs Lucienne, dat Desir nogal androgyn is, of dat de Corinthian homoseksueel is? Iedereen MOET en HEEFT HET RECHT om vertegenwoordigd te worden, wat ook het geval is. Want laten we ook niet te kwader trouw zijn: Morpheus, de held, is en belichaamt zelf het klassieke personage (blank, "viriel" en heteroseksueel tot het tegendeel bewezen is), maar hij is niet minder interessant. Daarom vind ik dat degenen die klagen gewoon teleurgesteld en grillig zijn als ze zien dat ze niet langer de meerderheid vertegenwoordigen, en dat is jammer. We moeten evolueren, diversiteit is absoluut niet slecht of verkeerd. Deze serie is gewoonweg verfrissend vergeleken met wat er te bieden is.

Deze show verliep niet zoals ik had verwacht. Het was diep emotioneel, met momenten van pure intensiteit die als een vulkaan uitbarsten en gebeurtenissen die als dominostenen omvielen, gevolgd door trage, dromerige, bijna aarzelende momenten. De animatie is verbluffend en de personages worden briljant tot leven gebracht door ongelooflijke acteurs die zich volledig in hun rol stortten.
Ik was dol op de band die Dream overal met mensen had, vooral met dieren, het paleispersoneel en zijn loyale dienaren. De wereldopbouw was adembenemend, met name de beelden van Hell and the Dreaming, die zowel magisch als spookachtig aanvoelden. De familie Endless acteerde goed binnen hun toegewezen rollen en titels, maar gezien het aantal mensen dat om Dream huilde en beweerde dat ze van hem hielden, slaagde het verhaal er niet in die loyaliteit te tonen wanneer het de kans kreeg.
Dat gezegd hebbende, ik haatte de feeën. Ze voelden allemaal als opvulpersonages en afleveringen, die het verhaal sleepten zonder veel toe te voegen. Lyta's verhaallijn voelde hol en doelloos aan, en het einde was onnatuurlijk en verwarrend: Dreams verhaal "eindigt", wéér een Dream die plotseling verschijnt alsof er niets is gebeurd. Waarom was Lucifer niet op de begrafenis? Waarom was Time or Night (hoi ouders) er ook niet bij? De begrafenis zelf voelde schokkend misplaatst in een kerk voor een show die verder religieuze ondertonen vermijdt.
Deze show maakte veel emoties los, maar het tempo is te schokkerig en het verhaal is niet zo sterk als de beelden of de acteerprestaties. Ik had op zoveel meer gehoopt, vooral gezien hoe intens en veelbelovend het begon.Ongelooflijk acteerwerk! Ik was gefascineerd door het verhaal en de dialogen, en ik heb sommige scènes steeds opnieuw bekeken. Jammer dat dit het laatste seizoen is, ik zal de hoofdpersonages en de beelden die deze serie heeft gecreëerd missen... Toms acteerwerk overtrof alle verwachtingen, en liet er geen twijfel over bestaan dat hij de beste zandman in de filmgeschiedenis zal zijn.