Soleil Noir Review

Een jonge moeder ontvlucht haar verleden en wordt beschuldigd van de moord op haar nieuwe baas op een bloemenkwekerij, net voordat ze ontdekt dat hij eigenlijk haar vader is.

Soleil Noir, internationaal ook bekend als Under a Dark Sun, is een Franstalige serie die het verhaal vertelt van Alba. Zij is een jonge moeder die haar verleden wil ontvluchten en een nieuw leven probeert op te bouwen voor haar zoontje. Wanneer ze een baan vindt op een prestigieuze bloemenkwekerij in de betoverende Provence, lijkt haar leven eindelijk de goede kant op te gaan.

Haar droom spat echter uiteen als de patriarch van het bedrijf op mysterieuze wijze wordt vermoord. Alba wordt vervolgens niet alleen aangewezen als hoofdverdachte, maar ontdekt ook dat ze niet zomaar een werknemer is. Ze blijkt namelijk de biologische dochter én enige erfgename van de vermoorde man te zijn.

Deze onthulling plaatst haar midden in een machtige en gewelddadige familiedynamiek. Terwijl Alba worstelt met de beschuldigingen en de duistere geheimen die langzaam naar boven komen, moet ze vechten om haar onschuld te bewijzen. Tegelijkertijd probeert ze koste wat kost de waarheid te achterhalen, voor zichzelf en voor haar zoon.

Met zes afleveringen zit deze Franse thriller vol onverwachte wendingen en spanning, geplaatst tegen de sfeervolle achtergrond van de Provence. Alba’s verhaal draait niet alleen om het vinden van gerechtigheid, maar ook om hoe ver een moeder gaat om haar kind te beschermen en een betere toekomst veilig te stellen.

__________________________

Allereerst moet ik opmerken dat ik niet veel films met Isabel Adjani heb gezien, maar het lijkt erop dat vrouwen altijd dezelfde gezichtsuitdrukking hebben. De serie begon als een goede thriller, maar werd al snel voorspelbaar.
De titel van de serie slaat helemaal nergens op, behalve dan dat de broers en zussen dezelfde tatoeage van een zonsverduistering hadden. Op de een of andere manier zijn ze erin geslaagd een verwijzing naar de zaak van Giselle Pelicott in te voegen, die er totaal niets mee te maken had en helemaal niets bijdroeg aan het verhaal. Een andere inconsistentie was dat de ontvoerde medewerker zei dat de teamleider de huurmoordenaar was, terwijl later bleek dat het de kleindochter was. Volgens deze serie lijkt het in Frankrijk vrij gemakkelijk om op elk moment van de dag een ziekenhuis of psychiatrische inrichting in en uit te gaan zonder bewakers of de juiste registratiegegevens van bezoekers. De hoofdpersoon probeerde niet één, maar twee keer een bloeding van een gewonde te stelpen zonder rekening te houden met de risico's en de gevolgen voor haar in haar specifieke omstandigheden. De politie lijkt incompetent en gaat ALLEEN naar een afgelegen locatie om onderzoek te doen zonder de juiste ondersteuning. De andere agent raakte op een gegeven moment bewusteloos en de hoofdpersoon wist het wapen uit zijn riem te stelen. De afwezige moeder in het verhaal dacht (zoals ze uitlegde) pas aan haar verloren dochter toen ze na 25 jaar weer zwanger raakte! Dit is het soort serie dat ik blijf kijken, puur uit nieuwsgierigheid, om te weten hoe die ingewikkelde plot zich gaat ontvouwen.
Ik wou dat iemand eens licht kon werpen op wat er in vredesnaam aan de hand is in dit verwarrende verhaal. Arnaud bezit een rozenplantage waar parfum wordt gemaakt. Zijn vrouw Beatrice wordt gespeeld door Isabel Adjani – ze is nooit een goede actrice geweest en op haar zeventigste is ze dat nog steeds niet. Ze hebben drie kinderen die allemaal de plantage willen verkopen.
Oeps, daar komen Alba en haar zoon Leo – op de vlucht voor het schandaal van de moord op haar man Dominic – hij was gewelddadig, dus sloeg ze hem terug en hij viel en stond niet meer op – ze werd vrijgesproken van de moord, maar we weten niet echt of ze dat wel of niet heeft gedaan. Plotseling schiet iemand Arnaud in haar bijzijn neer – dus wat doet ze? Ze rent weg – probeert hem niet te helpen – belt een ambulance, de politie – dit is slechts een van de vele belachelijke dingen die ze wel of niet doet. Het volgende punt - ze wordt in Arnauds testament als dochter genoemd - zoals later duidelijk zal worden - dit is totale misleiding en slaat helemaal nergens op - maar niets in dit verhaal doet dat. Er zijn talloze raadsels - zoals hoe kan iemand die niemand kwaad heeft gedaan en niets verkeerd heeft gedaan, zonder zijn of haar toestemming in een psychiatrische inrichting worden opgenomen en opgesloten? Hoe kan iemand geluiden horen uit een gesloten kist onder een paar meter aarde? Waar komt de elektriciteit vandaan in een afgelegen hut in het bos? Om het nog erger te maken, is het acteerwerk overal ronduit slecht en is de laatste scène zo belachelijk dat je niet weet of je moet lachen of huilen om de tijd die je eraan hebt verspild.