Contagion (2011) Review

 Een dodelijk virus verspreidt zich door aanraking. Terwijl de epidemie zich in een razende vaart verspreidt trachten enkele topmedici in een race tegen de tijd een remedie te vinden. De paniek verspreidt zich sneller dan het virus en de strijd om het te overleven wordt moeilijker en moeilijker in een uiteenvallende samenleving.

"Nothing spreads like fear."

Ik heb deze film nooit gezien toen hij uitkwam. Ik heb hem nu voor het eerst gezien. Het is echt verontrustend hoezeer hij lijkt op onze huidige pandemie. Zelfs tot en met de gevaren van complottheoretici en antivaccinatie. Er was duidelijk goed onderzoek naar gedaan toen hij werd gemaakt, want uitdrukkingen zoals "R-getal" en "social distancing" zijn pas sinds kort bekend bij de meesten van ons. Het hele vleermuisgedoe is eigenlijk griezelig profetisch.
De regie van Stephen Soderbergh, "Contagion" (2011), is een boeiende film om naar te kijken, ook al levert hij minder spanning op dan verwacht. De film is doeltreffend als studie van maatschappij en gedrag, maar ook als een geslaagde verzameling afzonderlijke casestudies. Er worden voldoende argumenten aangevoerd die aanzetten tot nadenken. Bijvoorbeeld dat de mensheid - ondanks alle wetenschappelijke vooruitgang en de intensieve inspanningen van duizenden specialisten - nog steeds nauwelijks in staat is om nieuwe virusuitbraken en de vele varianten daarvan wereldwijd te voorkomen. Zelfs ogenschijnlijk goed georganiseerde samenlevingen vervallen gemakkelijk in chaos, waardoor iedereen voor zichzelf moet zorgen in de ultieme strijd om te overleven. Dit alles wordt verder aangewakkerd door onstuitbare lekken (maar ook lucratieve sensatiezucht) over een bijna onvermijdelijke, wederzijds ondersteunende (geld en macht zouden niet samen moeten gaan, maar dat gebeurt meestal wel) doofpotaffaires van ambtenaren en overheden. Het is ongetwijfeld een verontrustende herinnering dat zelfs in de moeilijkste tijden de goede eigenschappen van de mens nog steeds zo gemakkelijk overschaduwd worden door de kiem van alle kwaad: egoïsme en hebzucht.
Er spelen veel goede acteurs mee in de film: Kate Winslet, Matt Damon, Jude Law, Jennifer Ehle, Marion Cotillard, Laurence Fishburne, Elliott Gould, om er maar een paar te noemen, maar je kunt geen opmerkelijke karakterontwikkeling verwachten wanneer de actie en het verhaal zich over zoveel hoofdpersonen verspreiden. Desondanks weet Soderbergh mensen te laten tellen en, hoewel hij daar wat verlegen over is, heeft hij er voldoende vertrouwen in dat hun steeds frequentere, zelfopofferende daden een beslissend verschil kunnen maken. Hij vertrouwt op uiteindelijk overheersende onbaatzuchtigheid en welwillendheid, vriendelijkheid en mededogen, of het nu gaat om vooraf georganiseerde of ad hoc verzamelde gemeenschappen, tot aan het laatste individu, en herontdekt – nu onder extreme omstandigheden – hun altruïsme en, zoals geïmpliceerd in een terughoudende hoop die tegen het einde werd gewekt, dat – op de een of andere manier – het humanisme in de mensheid nog steeds de overhand heeft.
Ian Lipkin, universitair docent en epidemioloog, tevens directeur van het Center for Infection and Immunity van Columbia University, stemde ermee in om als medisch adviseur mee te werken aan de productie van "Contagion", omdat de film "een poging was om de wetenschap accuraat weer te geven en een film te maken die zowel zou vermaken als informeren."