Dark Matter TV Series 2024 Review

 Jason Dessen is een natuurkundeprofessor die met zijn vrouw en zoon in Chicago woont. Ooit had hij het potentieel voor een briljante carrière, maar hij zette zijn ambities opzij voor een gelukkig en tevreden gezinsleven. Op een nacht, nadat hij is ontvoerd door een gemaskerde vreemdeling, wordt Jason wakker in een wereld waar zijn leven een andere wending heeft genomen. In deze alternatieve realiteit is hij niet getrouwd, heeft hij geen kind en heeft hij succes geboekt met zijn carrière. Hij ontdekt dat hij in een universum terecht is gekomen waar de interpretatie van de kwantummechanica echt is en elke beslissing een vertakkend pad creëert dat leidt naar een bijna oneindig aantal parallelle werelden.

Ik wacht altijd graag tot een seizoen voorbij is voordat ik begin met kijken, omdat ik een hekel heb aan week na week wachten en graag mijn series bingewatch. Ik ben zo blij dat ik dat met Dark Matter heb gedaan, want ik zou er gek van zijn geworden om een ​​week tussen de afleveringen te moeten wachten. Toen ik eenmaal begon, kon ik niet meer stoppen met kijken. Ik zeg niet dat het de beste serie ooit is, maar het is een solide sciencefictionserie die zeker de moeite waard is. De cast bestaat uit sterren, aangevoerd door Joel Edgerton, Jennifer Connolly, Alice Braga en Jimmi Simpson. Meestal is de serie best goed als er zulke grote namen aan meewerken. Deze serie laat je echt nadenken over alle mogelijkheden die je eigen leven had kunnen hebben als je gewoon andere beslissingen had genomen.
Dark Matter begint goed. Zoals dat soort miniseries gaat, is de eerste aflevering een soort pilot. Vaak schrijft en regisseert de maker van de serie – in dit geval Blake Crouch, die zijn eigen roman bewerkt – het verhaal, zoals Crouch hier doet. Na deze geweldige opening zakt het tempo echter flink in. Tot het punt van slopende verveling.
Het boek, dat ik jaren geleden las, is een uitgeklede, scherpe sciencefictionthriller. De zinnen zijn krachtig, de alinea's en hoofdstukken kort. De sciencefiction krijgt in het boek net genoeg onzin om het intrigerend en geloofwaardig te maken; hier is het flink afgezwakt.
Crouch lijkt de boel uit te breiden om er meer drama van te maken. Tegen het einde is dit geweldig effectief gedaan. Maar in aflevering 2, 3 en 4 is de opbouw gewoon te traag, en blijft het verwarrend. Ik moest mijn vrouw uitleggen wat er aan de hand was. Crouch verzwijgt het doel van de box, maar dit vertroebelt het verhaal alleen maar. Het is beter om vanaf het begin uit te leggen wat het is, en dan het drama van Jasons poging om naar huis terug te keren te laten ontvouwen, en Jasons perfecte leventje dat uit elkaar valt.
Maar de boel begint weer op gang te komen rond aflevering 5, dan 6, en halverwege aflevering 8 – Jupiter – weet je dat de serie op zijn best is.
En Joel Edgerton is altijd goed in alles wat hij doet.