De laatste keer dat je naast me zat

 De laatste keer dat je naast me zat…

​Ik wist niet dat het de laatste keer was....
​Je kopje rustte op mijn knie.
Je ogen gesloten alsof je de hele wereld vertrouwde.
Alsof je mij vertrouwde om je nooit los te laten.
​Toen, op een dag, was het in huis te stil.
Geen pootjes op de vloer.
Geen rinkelende halsband.
Alleen stilte…
en die lege plek waar je altijd op me zat te wachtten.
​Ze zeggen dat de tijd wonden heelt.
Maar tijd leert je alleen hoe je een enorm gat in je hart meedraagt.
​En soms—als de wereld stil genoeg is—
ik hoor je nog steeds.
Ik voel je nog steeds.
Ik zie je nog steeds, daar zittend…
en de liefde gevend die je nooit bent gestopt met geven.
​Als alleen liefde je hier had kunnen houden...
zou je nu nog steeds naast me liggen....šŸ’”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster