Aan het einde van de brug
Aan het einde van de brug…
De dagen gingen voorbij,
de weken werden maanden en de maanden jaren.
Maar jouw plekje in mijn hart bleef.
De wereld ging verder…
maar ergens in mij bleef alles even stil.
Want jij was er niet meer.
Geen pootjes op de vloer.
Geen vertrouwde blik.
Geen zacht duwtje tegen mijn hand.
Geen kwispelende begroeting wanneer ik thuiskwam.
En toch…
bleef jouw naam ergens in mijn hart bestaan.
Soms fluisterde ik hem zachtjes in de wind.
Soms dacht ik even dat ik je hoorde.
En soms sloot ik mijn ogen
en zag ik jou weer zoals je was.
Niet moe.
Niet oud.
Niet ziek.
Maar vrij.
Met diezelfde twinkeling in je ogen
en die vrolijke sprong die ik zo goed kende.
Misschien is de Regenboogbrug wel meer dan een verhaal.
Misschien is het de plek waar we in gedachten naartoe kunnen
wanneer het gemis te groot wordt.
Een plek waar geen pijn meer is.
Waar geen afscheid bestaat.
Waar kleine pootjes weer licht over het gras gaan
en waar liefde nooit verloren gaat.
En diep in mijn hart geloof ik graag
dat jij daar op mij wacht.
Niet wetend hoeveel tijd er verstreken is.
Want voor jou is er geen tijd.
En wanneer onze wegen elkaar ooit weer kruisen,
zal je me herkennen.
Je zult naar me toe rennen
zoals je dat vroeger altijd deed.
Ik zal je naam fluisteren.
Mijn hand door je vacht laten gaan.
Je geur opnieuw herkennen.
En even zal alles weer zijn zoals vroeger.
Geen verdriet.
Geen afscheid.
Geen gemis.
Alleen jij en ik.
Poot in hand.
Hart tegen hart.
Ziel bij ziel.
Samen weer compleet. 
Sommige banden eindigen niet bij de dood.
Ze veranderen alleen van vorm.
Reacties
Een reactie posten