Verdriet

 

Verdriet 

Wanneer verdriet
voor het eerst kwam aankloppen...
dacht ik dat ik
twee keuzes had.
Ik kon de deur vergrendelen,
de gordijnen sluiten,
de alarmen inschakelen
en doen alsof het er niet was.
Maar toch bleef ik leven
in angst.
Bang dat het een weg zou vinden
langs mijn muren, ramen
langs mijn zorgvuldig gebouwde
Omheining. Mijn gebouwde zelfverdediging.
Of ik kon het uitnodigen
voor een kop koffie in de ochtend.
Ik zou de regels bepalen...
de tijd vastleggen....
Mijn huis opruimen...
plaats maken...
ernaast gaan zitten...
het laten spreken....
en het weer wegsturen
zodra het stilviel.
Maar verdriet trekt zich niets aan
van schema’s
of schijn.
Het is een onverwachte gast
die komt en gaat
wanneer het zelf wil.
Dus doe ik het nu op
een andere manier.
Wanneer verdriet weer aanklopt,
laat ik de deur ontgrendeld.
En soms....
Soms stormt het naar binnen,
ruw en rauw.....
Soms klopt het zachtjes,
wachtend op mijn adem...
op mijn antwoord.....
Maar ik leer het binnen te laten.
Ermee samen te zitten.
Het aan te kijken.
Het te voelen.
En nu —
wanneer verdriet aanklopt,
laat ik het binnen.

~ Liz Newman~