Je hebt het altijd geweten wat “mee rijden” betekende.

 Je hebt het altijd geweten wat “mee rijden” betekende.

Eén woord, één blik was genoeg en je kwam al aangerend, je staart kwispelend, je pootjes trippelend,
met ogen vol verwachting voor de weg die voor ons lag.
We hebben zoveel ritjes samen gemaakt ...
raam open, jouw neus in de wind,
oren wapperend, de wereld die voorbij suisde als pure vreugde.
Maar die laatste rit…
ik wist het.
En diep vanbinnen, denk ik, wist jij het ook.
Geen geblaf dit keer...
geen ongeduldige pootjes tegen de deur .... nee
alleen stille een berusting.
Je legde je hoofd op mijn schoot
en ik hield je vast, de hele weg.
Het zoemende rollen van de banden klonk als een wiegeliedje,
zacht, gelijkmatig ...
een lied dat alleen wij twee kenden.
Ik fluisterde alles wat ik je nog wou zeggen
hoeveel je voor me betekende...
hoe trots ik was.
hoe dankbaar ik altijd zou blijven..
En toen we aankwamen bij het einde.
voelde het niet als een afscheid.
Meer als het begin van jouw volgende reis..
de weg die verdergaat, voorbij de regenboog.
Nu, elke keer dat ik alleen rij...
Zie ik een streepje zonlicht door het raam
en moet ik glimlachen.
Omdat ik heel graag wil geloven dat jij er bent ...
Meerijdend met de wind...
over mij wakend...
vrij, heel, en weer wild.
Onze laatste rit was doordrenkt van tranen…
maar ook van liefde zonder einde...
Want liefde zoals de onze
stopt niet aan de rand van de weg ...
die reist altijd verder.