El Camino de las Patitas

 "​El Camino de las Patitas":

(De Weg van de Zieltjes)

​De wind draagt fluisteringen mee uit een land waar geuren niet vervagen,
en de herinnering, die als een gouden bloemenlicht, langs de aarde beweegt.
Het is de tijd dat het denkbeeldig gordijn tussen de 2 werelden dun wordt, en de stilte zwijgt...
want de dag nadert dat de zielen van het hiernamaals terugkeren.
DIA DE LOS MUERTOS....
​Niet enkel de menselijke schimmen varen over de rivier,
maar ook de zielen van de aller liefsten, diegenen met pootjes of vleugels.
Die dag dat de hemel buigt voor het dierlijk hart....
Zij die ons leerden wat trouw en liefde is....
puur en onvoorwaardelijk.
​Onze ofrenda voor hen is geen trieste offertafel, maar een feest:
Een altaar vol zachtheid, gemaakt uit het diepste gemis.
Daar ligt de verweerde bal, de riem die niemand meer draagt,
en de drinkbak, nu gevuld met kristalhelder water voor de lange tocht.
​De geur van de cempasúchil (goudsbloem) is de vuurtoren in de mist....
een feloranje loper, uitgerold over de grenzen van de dood.
En daartussenin, een kom met hun favoriete knabbels en een koekje
een onzichtbaar banket voor een maag die nooit meer knort van honger.
​We zien de foto, hun trouwe, diepgaande blik,
het moment dat tijdloze vreugde ving in een enkel oogopslag.
En terwijl de kaars een vlam van herkenning opwerpt in de schemer....
voelen we de zachte, onzichtbare aanraking van hun warme vacht.
​Ze zijn hier....
voor even, niet als schaduw, maar als pure geest.
Ze springen niet op...
maar de vreugde in de lucht is hun gekwispel.
Ze spinnen niet....
maar de warme bries is de trilling van hun tevreden hart.
​Ze komen, via "El Camino de las Patitas"
(Het Pad van de Pootjes)
om te rusten bij het licht dat we voor hen branden, het licht van de liefde.
En met ochtendlicht keren ze terug, de poort is dan weer gesloten.
Maar de onsterfelijke liefde van onze metgezellen blijft, als een onvergetelijke, stille zang.
​Zolang wij hun naam noemen, zo lang zullen zij dwalen aan onze zijde......

De Día de los Muertos
(Dag van de Doden) is een kleurrijk, vrolijk Mexicaans feest dat elk jaar op 1 en 2 november wordt gevierd.
​Het is een tijd waarin families hun overleden dierbaren herdenken en vieren.
Volgens de traditie keren de zielen van de doden op deze dagen terug naar de aarde om hun families te bezoeken.
​De belangrijkste elementen zijn:

*​Ofrendas (Altaren):
Deze worden thuis of op begraafplaatsen opgebouwd, versierd met foto's, kaarsen, de favoriete gerechten van de overledene en de oranje cempasúchil (goudsbloem) om de geesten de weg te wijzen.

*​Vrolijkheid:
In tegenstelling tot rouwen, staat het vieren van het leven van de overledene centraal, vaak met muziek, dans en parades.

*​Symbolen:
Kleurrijke suikerschedels (calaveras) en skeletfiguren, zoals La Catrina, zijn overal te zien.

Filmtip : "coco " van Disney
Ook al is het een tekenfilm , het kan jong en oud bekoren. Vooral de boodschap die het meegeeft. "Herinneringen zijn alles" . Een overledene gaat pas echt dood of definitief verloren, wanneer niemand zich hen nog herinnert