Verdriet heeft niet één gezicht

 Verdriet heeft niet één gezicht.

Het heeft er duizend.

Soms uit het zich in huilen onder de douche, zodat niemand je hoort.

Soms uit het zich in zo hard lachen om een ​​herinnering dat je het even vergeet.

En dan herinner je je het weer...

Soms uit het zich in tien minuten staren naar je telefoon voordat je hem weg kunt leggen.

Soms uit het zich in de stemming maken voor het feest, omdat stilzitten nu te gevaarlijk is.

Soms uit het zich in bed houden.

Soms uit het zich in acht nemen dat je acht kilometer hardloopt, omdat je de energie ergens kwijt moet.

Soms uit het zich in woede.

Op iedereen.

Op niets.

Op het universum, omdat het iemand heeft weggenomen die het niet had mogen wegnemen.

Soms uit het zich in gevoelloosheid.

Een hele dag waarop je absoluut niets voelt en dat je meer angst aanjaagt dan de pijn.

Soms uit het zich in twee weken lang helemaal oké zijn.

En dan komt er een liedje op.

En dan is het ineens niet meer oké.

Soms lijkt het op jou.

In een vergadering zitten.

E-mails beantwoorden.

Het avondeten klaarmaken.

Alles doen.

Terwijl je iets draagt ​​wat niemand in die kamer ooit zou vermoeden.

Er is geen verkeerd gezicht van verdriet.

Er is geen juiste manier om ermee om te gaan.

Hoe het er vandaag ook uitziet...

Zo ziet verdriet eruit.

En het mag.

Elke versie ervan.