Feestdagen en verjaardagen kunnen extra pijnlijk zijn

 Feestdagen en verjaardagen kunnen extra pijnlijk zijn als je kind afstandelijk is of helemaal niets meer van zich laat horen.

Ik krijg deze vraag heel vaak.

Deze momenten – verjaardagen, feestdagen, mijlpalen – behoren tot de meest intense pijnpunten voor ouders die vervreemd zijn van hun kind. Ze dragen een bijzondere last en een gevoel van verlangen met zich mee.

En een bijzondere vorm van verwarring:
Wat is het juiste om te doen?

Veel ouders voelen zich verscheurd.

Ze willen liefdevol zijn, trouw blijven aan zichzelf en onvoorwaardelijke liefde geven. En ze weten niet hoe.

Vooral voor veel moeders voelt het idee om geen contact op te nemen ondraaglijk. Het kan voelen als verraad aan hun eigen hart... alsof ze hun kind in de steek laten... alsof ze falen voor een essentiële test van wat het betekent om moeder te zijn.

Dus grijpen ze naar het enige dat echt voelt:
"Ik stuur gewoon een berichtje. Ik zeg gewoon dat ik van je hou."

En dan komt de vraag:
Is dat liefdevol... of ga je daarmee een grens over?

Er is geen antwoord dat in elke situatie past. Maar er is een belangrijk onderscheid dat vaak over het hoofd wordt gezien.

Als je kind expliciet heeft gezegd: "Neem geen contact met me op", dan kan contact zoeken (zelfs met liefde, zelfs met goede bedoelingen) juist datgene ondermijnen wat je probeert te behouden: de mogelijkheid van toekomstig vertrouwen.

Je mag je kind diep liefhebben en toch terughoudend zijn.

Sterker nog, soms is terughoudendheid juist een daad van liefde.

Het doorbreekt een vicieuze cirkel van achtervolgingen die niet werkt.
Het respecteert hun autonomie.

Het communiceert: "Ik neem je serieus."

Dat is geen voorwaardelijke liefde. Dat is integriteit.

Maar als er geen duidelijke grens is gesteld (geen direct verzoek om geen contact), dan doet een simpel, attent bericht vaak meer goed dan kwaad.

Niet om druk uit te oefenen of eisen te stellen, maar om een ​​deur open te laten.

Een "ik denk aan je", een "fijne verjaardag", een herinnering dat je er nog steeds bent, nog steeds bereid bent om te helpen.

Ouders voelen zich vaak verscheurd tussen:
"Ik wil ze respecteren" en "Ik wil mezelf blijven."

Soms betekent jezelf zijn inclusief zijn...