Het Lied dat Altijd Mee Reist

 Het Lied dat Altijd Mee Reist

Soms, als de zon laag hangt en de wind door de bladeren praat,
herinner ik me iets wat ik nooit ben vergeten.
Niet iets wat je met het hoofd begrijpt,
maar iets wat het hart herkent,
als de geur van hooi,
of de echo van een oude melodie aan de rand van de dag.

We leven allemaal met koffers vol verhalen.
Sommige zwaar, sommige bijna vergeten,
maar allemaal horen ze bij ons –
zoals oude brieven of verweerde kaarten
waarbij je niet alles meer leest,
maar toch weet waar ze je ooit brachten.

Ergens diep vanbinnen weet jij het ook:
je bent niet zomaar hier.
Je ziel is op reis,
niet naar een eindbestemming,
maar naar steeds meer liefde,
meer mildheid,
meer thuiskomen bij jezelf.

Soms komt die wijsheid niet in boeken,
maar in het lachen met iemand bij een kampvuur,
of in het fluisteren van een kind
dat denkt dat jij alles weet –
en misschien is dat ook zo,
maar ben je het gewoon even vergeten.

Dus neem de tijd.
Niet om alles op te lossen,
maar om stil te staan bij het wonder
dat jij er bent.

Er is een lied in jou
dat zachtjes speelt,
als een oud deuntje op een veranda ergens in het zuiden,
en het zegt:

> "Je hoeft het niet alleen te weten,
je hoeft het alleen maar te voelen."

En dan kijk je omhoog,
naar een hemel vol herinneringen,
en je glimlacht.
Want je weet:
de reis is heilig.
En jij bent onderweg.