Onveilige hechting

 Onveilige hechting

Als je op aarde komt is alles nieuw. Alles is onzeker want je komt er helemaal alleen, en je begrijpt in eerste instantie niet waar je bent en wie jij zelf eigenlijk bent. Eigenlijk ben je een klein rondvliegend vogeltje zonder dat je weet waarheen. Je weet niet waar je zelf ophoudt en waar het andere begint.

Wat heb je dan nodig? Een referentie punt, een startpunt, een houvast. Iemand die er voor je is, die je vasthoudt en die je laat voelen dat het oke is. Iemand die je gerust stelt. Een veilige basis van waaruit je de wereld kan ontdekken, en jezelf natuurlijk. Maar wat nu als deze veilige basis, dit startpunt er -in een belangrijk moment- niet is? Om wat voor reden dan ook. Wellicht niet (altijd) fysiek aanwezig, wellicht niet emotioneel.

Wat zal er dan onbewust door je heen zijn gegaan? Paniek? Onbegrip? Onrust? Onzekerheid? Waar ben ik? Wie troost me? Wie stelt me gerust?

En wat zal je dan onbewust hebben gedaan? Overleven? Sterk zijn en er voor jezelf proberen te zijn?

Hoogstwaarschijnlijk heb je toen onbewust gedacht dat je het voortaan maar beter zelf allemaal kan oplossen en dat je maar beter niet op een ander kan vertrouwen. Vooral niet op degene die dichtbij je staat, want zelfs díe is er niet als je je onveilig en onzeker voelt.. En dat wil je niet nóg een keer voelen. Je wil niet weer worden teleurgesteld.

Hoogstwaarschijnlijk ontstaat er een soort hardheid om je heen om jezelf te beschermen en staande te houden. Ik kan t wel alleen. En als iemand dichtbij komt, als iemand door me heen prikt en ik me kwetsbaar voel, dan sluit ik de boel af want dat is niet de bedoeling.

Zo kan je heel lang op een bepaalde manier leven waarbij jij je oke voelt.. Maar dan wel met een gesloten of half-open hart.. En dan zal je altijd -onbewust- iets missen. Namelijk liefde en verbinding. Met jezelf en anderen.

En wat nu als er dan iemand voorbij komt waar je ineens die verbinding bij voelt? Een verbinding waar je niet zomaar voor weg kan lopen. Doodeng maar toch ga je een beetje meer open want deze persoon doet wat met je. Maar 'O' wat sta je op scherp want nu voel jij je regelmatig heel kwetsbaar. Deze persoon kan je maken of breken. En misschien is dat ook wel de bedoeling..

Want wat als hij of zij er even niet is? Wat als hij of zij niet achter je staat, niet voor je opkomt of je niet laat voelen dat je het meest belangrijke bent? Dan gaan alle alarmbellen af.. zie je wel! Het diepe gebrek aan vertrouwen wordt aangeraakt. En wat doet dit pijn. Verzet.. en het schild komt weer omhoog. Maar je laat deze persoon niet gaan! Want er hangt te veel vanaf! Hij of zij laat je iets voelen waar je onbewust al zo lang naar op zoek bent.. en tegelijkertijd is dit beangstigend.

Je bent onveilig gehecht en hierom hecht je je liever nooit meer aan iemand. Onbewust laat je een ander nooit helemaal toe, én dit kan volledig omslaan in het vastklampen aan de ander. Er is een bepaalde boosheid in je en een diep verdriet.

Kom, lieve ziel, loop maar met kleine stapjes, voort door jouw proces. Door jouw leven. Waarin jij weer vertrouwen mag krijgen. In jezelf en later ook in anderen. Jij bent jouw veilige basis. Draag jezelf in al je verdriet. In al je boosheid, angst en onzekerheid. Om zo weer de verbinding met jezelf te herstellen. Om zo dichtbij jou te zijn. En om zo de wereld weer te ervaren zoals jij bent Thuisgekomen in jezelf. Veilig.