Soms is stoppen geen teken van zwakte
Soms is stoppen geen teken van zwakte, maar juist van kracht. Ik hoor het vaak: “Opgeven is geen optie.”
Maar betekent dat dan dat je koste wat kost doorgaat, zelfs als alles wijst op verspilde energie?
Is het omdat opgeven voelt als falen?
Omdat we geleerd hebben dat het een teken van zwakte is? Of omdat we simpelweg gehecht zijn aan een bepaald resultaat?
Ik ben zelf opgegroeid met het credo: “Maak af waar je aan begonnen bent.” Maar is dat wel altijd verstandig? Misschien zit het antwoord in de betekenis die we aan het woord opgeven geven.
Want wat als we dat woord vervangen door loslaten?
Dan krijgt het een heel andere lading.
Loslaten dat je een vaste uitkomst voor ogen hebt.
Loslaten opent ruimte voor nieuwe energie, nieuwe wegen, nieuwe creatie.
Maar loslaten… dat is ook zo’n beladen woord.
We zeggen het vaak, maar hoe dĆ³e je dat eigenlijk?
Loslaten is geen knop die je omzet. Het is eerder een proces: stukje bij beetje de greep verslappen op iets waar je in gedachten en gevoel steeds weer naar teruggrijpt. Soms gaat het met tranen, soms met opluchting. En soms merk je pas achteraf dat je al halverwege was.
Opgeven kan blokkades opheffen.
Het kan je kracht juist vergroten.
Het vraagt wel dat je weet wanneer en hoe je opgeeft:
Heb je er alles aan gedaan? Kun je het laten zonder jezelf te veroordelen?
Dan is opgeven geen opgeven meer.
Het is goed voor jezelf zorgen.
Het is vertrouwen dat het loslaten van het resultaat je naar een beter pad brengt.
Een pad waar nieuwe krachtbronnen wachten.
Opgeven als loslaten.
Als het vrijlaten van het ‘koste wat kost’ willen bereiken. Dat is misschien wel de sleutel tot veel meer mogelijkheden.
Maar betekent dat dan dat je koste wat kost doorgaat, zelfs als alles wijst op verspilde energie?
Is het omdat opgeven voelt als falen?
Omdat we geleerd hebben dat het een teken van zwakte is? Of omdat we simpelweg gehecht zijn aan een bepaald resultaat?
Ik ben zelf opgegroeid met het credo: “Maak af waar je aan begonnen bent.” Maar is dat wel altijd verstandig? Misschien zit het antwoord in de betekenis die we aan het woord opgeven geven.
Want wat als we dat woord vervangen door loslaten?
Dan krijgt het een heel andere lading.
Loslaten dat je een vaste uitkomst voor ogen hebt.
Loslaten opent ruimte voor nieuwe energie, nieuwe wegen, nieuwe creatie.
Maar loslaten… dat is ook zo’n beladen woord.
We zeggen het vaak, maar hoe dĆ³e je dat eigenlijk?
Loslaten is geen knop die je omzet. Het is eerder een proces: stukje bij beetje de greep verslappen op iets waar je in gedachten en gevoel steeds weer naar teruggrijpt. Soms gaat het met tranen, soms met opluchting. En soms merk je pas achteraf dat je al halverwege was.
Opgeven kan blokkades opheffen.
Het kan je kracht juist vergroten.
Het vraagt wel dat je weet wanneer en hoe je opgeeft:
Heb je er alles aan gedaan? Kun je het laten zonder jezelf te veroordelen?
Dan is opgeven geen opgeven meer.
Het is goed voor jezelf zorgen.
Het is vertrouwen dat het loslaten van het resultaat je naar een beter pad brengt.
Een pad waar nieuwe krachtbronnen wachten.
Opgeven als loslaten.
Als het vrijlaten van het ‘koste wat kost’ willen bereiken. Dat is misschien wel de sleutel tot veel meer mogelijkheden.
Reacties
Een reactie posten