En te bedenken dat het gedoemd was

 En te bedenken dat het gedoemd was om op de vuilnisbelt te eindigen... Ik wist niet wat ik met die oude, verroeste kar moest die achter de schuur was achtergebleven. Ze had alles in zich om vergeten te worden: versleten wielen, afgebladderde verf, jaren van dienst op de teller. Maar op een ochtend keek ik er met andere ogen naar. Ik zag er potentieel in, karakter, een ietwat gehavende ziel, dat wel, maar klaar om opnieuw tot leven te komen. Dus haalde ik mijn zakjes zaad tevoorschijn, verzamelde een paar bloemen van hier en daar, en liet de natuur de rest doen. Vandaag de dag barst ze van leven. Elk stuk metaal herbergt een explosie van kleuren, elke verroeste hoek is veranderd in een sierlijke verschijning voor margrieten, cosmea's, zinnia's, zonnebloemen en duizend andere wonderen. Het is niet langer zomaar een kar. Het is het hart van de tuin geworden, een klein stukje poëzie dat een glimlach op het gezicht van elke voorbijganger tovert. Wat denken jullie? Houden jullie ook van dit soort charmante ombuigingen? Laat een 

 achter als je het mooi vindt en vertel me in de reacties of jullie ook weleens een vergeten object een tweede leven hebben gegeven!