Iemand schreef

 Iemand schreef

Het is pakweg 5 jaar geleden dat ik de handdoek in de ring gooide, na tal van jaren hangen en wurgen, proberen, het was nutteloos.

Zeg eerlijk, ben deze situatie, geen oma en moeder zijn voor mijn oudste te zijn al zo gewend en om nog eerlijker te zijn: de rust en de ruimte die me dat geeft gegeven is me nu meer waard dan steeds maar weer me schrap zetten, gepijnigd worden, vernederd, genegeerd en gekleineerd, zelfs beledigd!
Weet nu hoe mijn volgende dag zal zijn: ontspannend, geen angst en piekeren.
Dan komt er zoveel energie vrij, die werd opgevreten door de dagelijkse stress en verdriet.
Heb het om kunnen zetten in mijn creativiteit, mijn hobbies en alles wat ik doe..
Mijn gezondheid lijkt er door te verbeteren...
Stiekem wel wat gesterkt doordat zoon en schoondochter bakzeil moesten halen, spijt betuigden.
Maar juist dat maakt mijn volharding sterker:
alle pijn, tranen, slapeloze nachten, gepieker en de stress.. leek alles voor niets, omdat ik het toch nĆ­et verdiende,hoe pijnlijk is dat!!
Een sorry is niets waard.
Als ik was gebleven was er niets veranderd.

Heb zeker in het begin twijfels gehad:
Doe ik hier goed aan?
Kan ik het emotioneel dragen?
Weet nu dat ik het kan en dit het beste besluit voor mij is geweest....

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster