Soms voelen we de drang om afstand te nemen

 Soms voelen we de drang om afstand te nemen, niet uit woede of wrok, maar omdat vrede eindelijk belangrijker wordt dan het bewijzen van een punt. Er komt een moment dat de uitputting toeslaat – niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en mentaal, omdat we onszelf constant moeten uitleggen, onze grenzen moeten verdedigen of begrepen moeten worden door degenen die nooit echt hebben geprobeerd te luisteren. We beginnen te beseffen dat stilte geen overgave is; het is zelfbehoud. Afstand is geen straf; het is bescherming. Door ruimte te kiezen, kiezen we voor helderheid boven chaos, en voor kalmte boven conflict.

Dit soort terugtrekking is niet dramatisch of luidruchtig – het is stil, bijna onopgemerkt. Het is de onbeantwoorde tekst, het beleefde knikje in plaats van volledige betrokkenheid, de beslissing om weg te lopen in plaats van te ruziën. Het kan anderen in verwarring brengen, vooral degenen die gewend zijn aan onze emotionele beschikbaarheid of eindeloze geduld. Maar deze verschuiving gaat niet over hen – het gaat over het terugwinnen van energie die we te veel hebben weggegeven. Het is de zachte maar krachtige manier waarop we zeggen: "Ik kies voor mijn vrede, en die heeft jouw goedkeuring niet langer nodig."

— Balt