Er zijn dagen

 Er zijn dagen dat mijn glimlach voelt als het enige pantser dat ik nog heb, een pantser dat de last van emoties verbergt die ik niet in woorden kan uitdrukken. Het is makkelijker om even te glimlachen, te doen alsof alles oké is, dan te gaan zitten en de zwaarte die ik diep vanbinnen meedraag, uit te leggen. De waarheid is dat die last soms te ingewikkeld, te ingewikkeld en te overweldigend is om in een paar zinnen te vatten. Dus glimlach ik, omdat het eenvoudiger is, en omdat ik hoop dat het misschien, heel misschien, de storm die ik vanbinnen voel opkomen, zal verbergen.

Maar de glimlach vertelt niet het hele verhaal. Hij spreekt niet over de slapeloze nachten of de in stilte uitgevochten gevechten. Hij verklaart niet de stille tranen die vloeien als niemand kijkt, of de momenten waarop ik me volledig verloren voelde. Toch draag ik die glimlach, omdat het makkelijker is om de kwetsbaarheid erachter te geven dan te delen. En hoe graag ik het ook allemaal zou willen uitleggen, ik besef dat sommige dingen te rauw, te kwetsbaar zijn om in woorden te vatten. Dus voorlopig zal ik glimlachen, want soms is dat de enige manier die ik ken om door te gaan.

— Balt

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster