Ontkenning

Ontkenning. Zo functioneel en tegelijk zo destructief.
Het verdringen van iets wat we niet onder ogen durven komen, kan ons verrassend lang op de been houden. We richten onze aandacht naar buiten, poetsen ons imago op – alles om het beeld van ‘ik ben oké’ in stand te houden. Voor onszelf én voor de buitenwereld.

Maar ondertussen geven we onbewust de regie uit handen. Want het kost steeds meer energie, en het effect wordt steeds kleiner.

Tot er een moment komt... vroeg of laat.

Want de realiteit laat zich niet ontkennen. We kunnen haar bedekken, verdoezelen, verdraaien – maar ze gaat niet weg.

Echte macht over ons leven begint als we haar wél onder ogen durven zien.
Ja, ik drink te veel.
Ja, ik ontloop mijn verantwoordelijkheden.
Ja, ik schaam me voor mijn misstap.
Ja, ik had het anders kunnen doen.
Ja, ik leg iets bij jou neer omdat ik mijn eigen onzekerheid niet wil voelen.

Een paar voorbeelden van hoe ontkenning zich kan uiten.

En als je op een dag kunt zeggen: ‘Het is oké dat ik dit voel,’ dan zet je de eerste stap naar verantwoordelijkheid.
Dan neem je jezelf serieus. Dan houd je de sleutel in handen naar meer vrijheid.

Verandering begint waar we toelaten wat gevoeld wil worden – daar ligt de ingang naar een corrigerende emotionele ervaring.