Ergens in de tijd

 Ergens in de tijd... stopte ik met verwachten dat mensen me in de gaten zouden houden.

Het was niet uit bitterheid of wrok, het was eerder een stille realisatie.
Merkte hoe vaak ik wachtte op een telefoontje, een berichtje, een teken dat iemand mij opmerkte... m
Maar de stilte leerde me iets diepers dan woorden ooit zouden kunnen. Mensen hebben hun eigen strijd, hun eigen blinde vlekken, en soms zien ze gewoon niet wat je nodig hebt.
En dat is oké.
Stopte met het verbinden van mijn heling aan aandacht van iemand anders, die verandering veranderde alles.
Begon te leren hoe ik het in mijn eentje prima kon redden. Niet op een koude, verharde manier, maar op een geaarde, vredige manier.
Werd mijn eigen "check-in", mijn eigen herinnering om te rusten, te ademen, door te gaan.
Vond kracht in eenzaamheid en helderheid in de stilte.
Het is niet dat ik geen steun wil, het is gewoon dat ik er niet langer afhankelijk van ben, om me compleet te voelen.
In die ruimte begon ik te groeien op manieren die ik nooit had kunnen bereiken terwijl ik wachtte tot iemand anders zou merken dat ik aan het verdrinken was.

— @Balt