Hallo, ik ben de angst

 Hallo,

ik ben de angst — wees niet bang, ik kom in vrede.
Trouwens, waarom ben je zo bang voor mij?
Ik weet dat je je vreselijk voelt elke keer dat ik verschijn. Je raakt wanhopig, je zou willen dat je me kon verdrijven, me kon uitwissen... Ik weet dat, als je kon, je me zou doden — vooral omdat je denkt dat ik degene ben die je wil doden of pijn wil doen.
Maar geloof me: als ik je tot nu toe niet heb gedood, zal ik dat nooit doen.
Ik ben er niet om je kwaad te doen, laat staan om je gek te maken. Ik denk dat ik dat al heb bewezen: elke keer dat ik kom, breng ik je lichaam in de war, maak ik je bang, maar aan het eind van de dag... ben je er nog steeds, levend.
Als ik je kon vernietigen, had ik dat al gedaan. Dat is niet mijn doel.
In werkelijkheid, als ik dit allemaal bij je veroorzaak, is het omdat ik geen andere manier heb gevonden om gehoord te worden. Je was zo druk bezig met succesvol zijn, productief zijn, anderen bewijzen dat je het waard bent om geliefd te worden... dat je geen aandacht schonk aan mijn kleine signalen.
Herinner je je die keer dat je hoofdpijn had? Of die nachten dat je urenlang niet kon slapen? Of die dag dat je zonder reden begon te huilen?
Nou, al die keren was ik het, die probeerde met je te praten. Maar je luisterde niet. Je ging door met je tempo, je manier van denken. Dus moest ik harder slaan: ik liet je oog trillen, je oren dichtgaan, je handen zweten... en toch weigerde je nog steeds naar me te luisteren.
En tussen ons, je wist dat ik er was. Daarom, wanneer je alleen was, in stilte, kon je niet rustig blijven. Je werd nerveus, omdat je rationele geest niet begreep wat er gebeurde. En het is waar: je rationele geest kan me niet begrijpen.
Daarom heb ik besloten mijn signalen op te geven en je te schrijven.
En als je deze woorden leest, feliciteer ik je: dat betekent dat je eindelijk de moed hebt om naar me te luisteren. Niemand weet beter dan ik hoe goed je bent in het vermijden van mij, in het ontsnappen aan mij alsof je een monster in het donkere bos ontvlucht.
Je ontvlucht me als je urenlang voor de televisie zit, het leven van anderen leeft omdat het jouwe je niet bevalt. Je ontvlucht me ook als je stoffen inneemt om in slaap te vallen voor de realiteit die je weigert onder ogen te zien.
Maar ik hoop dat je deze keer klaar bent om je waarheid onder ogen te zien, je leven zoals het is, zonder masker, zonder omweg, zonder façade. Dus laat me je de dingen vertellen zoals ze zijn:
Alles wat ik je vanaf het begin probeer te zeggen, is dat het tijd is om te evolueren.
Je moet diepgaand veranderen, want om de een of andere reden geniet je niet meer van je leven en voel je je niet gelukkig.
Daarom ben ik hier: om je te helpen de volheid die in je leeft terug te vinden. En om dat te bereiken, moet je je ontdoen van alles wat je ervan weerhoudt die te bereiken.
Ik ben hier om je te helpen zien wat je afsnijdt van je vreugde, je levenszin, je ware zelf. Elke keer dat ik weer verschijn, zal het zijn om je te laten weten dat je je weer hebt verwijderd van je eigen volheid. Dus als ik terugkom, wees niet bang: bedank me en luister naar me.
Als je echt naar me luistert, begin je te veranderen. En zodra je die veranderingen aanbrengt, zal ik vertrekken. Ja, ik zal vertrekken als ik zie dat je vooruitgaat, dat je groeit, dat je je eigen pad weer volgt. Zolang je dat niet doet... blijf ik.
Als ik er vandaag ben, is het omdat je me nodig hebt.
Je hebt me nodig om je manier van kijken naar de wereld te transformeren — want, laat me je vertellen, je perceptie is een beetje vervormd. Je moet je bevrijden van je beperkende overtuigingen, je woede vergeven en je innerlijke vrijheid terugvinden.
Je hebt me nodig om je opnieuw te verbinden met wat je liefhebt, om jezelf te zijn, om niet langer bang te zijn voor afwijzing.
Je hebt me nodig om te leren nee te zeggen, grenzen te stellen aan degenen die je pijn doen, te stoppen met het bedelen om de liefde van degenen die je niet verdienen, om niet langer afhankelijk te zijn van een ander om gelukkig te zijn, en eindelijk... om voor je lichaam te zorgen.
Hoe zou je anders aandacht aan je lichaam hebben besteed?
Je moet het voeden, het bedanken, het laten bewegen, het laten ademen.
Waarom put je jezelf zo uit? Waarom ben je zo hard voor jezelf? Je hebt alles in je: de capaciteit, de kracht, het licht om je werkelijkheid te creëren. Maar je behandelt jezelf als je eigen slaaf. Ik ben hier om je te zeggen: stop.
Als je echt wilt dat ik vertrek, neem dan de controle over je leven terug. Vraag jezelf af wat je van je innerlijke balans heeft verwijderd. Vraag jezelf af hoe je wilt leven — en vecht voor dat leven. Het is het jouwe.
De enige controle die je kunt hebben, is die over jezelf. Maar om die terug te vinden, moet je eerst erkennen dat je die bent kwijtgeraakt, en me laten uitspreken.
Als ik terugkom, duw me niet weg: sluit je ogen, voel me, laat me spreken. Handel dan. Zet concrete stappen richting verandering. En voordat je het weet, zal ik weg zijn.
Ik hoop niet vaak terug te hoeven komen, maar als ik dat doe, onthoud: ik wil je niet kwetsen.
Ik wil je helpen je weg terug te vinden, degene die je diep gelukkig zal maken.
En tot slot, ik zou willen dat je me ziet voor wat ik ben: je essentie.
Ik ben jij — je innerlijke wezen dat wanhopig schreeuwt om gehoord te worden.
Wat je voelt is geen paniekaanval: het is je ziel die op de deur van je hart klopt om gehoord te worden.
Met tederheid,
Je essentie, vermomd als angst.