Iemand schreef.. ben inmiddels zo ver dat het mij niet meer raakt

 Iemand schreef.. ben inmiddels zo ver dat het mij niet meer raakt!

In hun belevingswereld zijn er misschien dingen waar zij een trauma van denken te hebben, heb serieus twijfels aangezien in mijn situatie ,alles maar dan ook alles bespreekbaar is en was.
Wat ik wel weet is dat ze graag een zondebok aanwijzen voor het "niet tevreden" zijn met hun "zijn".
Wie kunnen zij daarvoor beter aanduiden dan diegene die altijd het dichts bij hun staat en stond.
Laten we ons geen schuld gevoel aan laten praten of whatever.
Wij ouders hebben ook tekortkomingen maar is dit zó erg??
NEEN! .
Laat jullie leven niet lijden door de onvrede waar onze kids mee worstelen.
Als er van beide kanten geen kontakt, geen meerwaarde in onze levens is, dat mag, is jammer natuurlijk
Maakt het mijn leven niet meer leefbaar?zéker wel.
Aanvaarding komt er uiteindelijk, nagelang ons "rouwproces" langer duurt .
Wij hebben alles met de beste intenties gedaan, wat we dachten te moeten doen, uit onvoorwaardelijke liefde voor onze kinderen.
Meer kun je niet geven, aanvaard het of je laat die handen los .Alles vervaagd in dit leven, herinneringen blijven wij koesteren ondanks ze niet meer lijfelijk aanwezig zijn.
Warme knuffel voor alle ouders, opa's en oma's.