Omarm verdriet

 Omarm verdriet

Omarm je verdriet,
sluit het niet op,
laat tranen stromen,
zonder schaamte of stop.

Het fluistert je iets,
dat je anders ontglipt,
een waarheid zo puur,
die je hart heeft geskipt.

Verdriet is geen zwakte,
maar een teken van zijn,
een echo van liefde,
van verliezen, van pijn.

Het zit in de stilte,
in woorden die breken,
in nachten vol vragen,
die nergens op leken.

Maar geef het een plek,
een hand of een naam,
dan wordt het wat lichter,
niet langer vol blaam.

En in dat erkennen
groeit stille kracht,
een sprankje vertrouwen
dat op je wacht.

Je leert weer te ademen,
ruimte te zien,
tussen wat was
en wat mag misschien.

Want verdriet is een brug,
geen blijvend verblijf,
het buigt je niet voorgoed,
het hervormt je lijf.

Dus omarm je verdriet,
laat het naast je bestaan
en voel hoe je langzaam
weer rechtop kunt gaan staan.