Soms sta je op en voel je het al
Soms sta je op en voel je het al.
Dat lichte duwtje van binnen:Vandaag moet ik echt even mijn best doen.
Maar voor wie eigenlijk?
Voor de wereld… of voor jezelf?
Je probeert alles goed te doen, vriendelijk te blijven,
sterk te zijn, aanwezig voor iedereen.
En ergens onderweg raak je jezelf een beetje kwijt.
Herken je dat gevoel, dat het nooit helemaal genoeg lijkt?
Alsof er altijd nog iets beter kan, sneller, mooier, perfecter?
Misschien is dit het moment
om even te stoppen met streven.
Om te ademen, om te luisteren naar dat zachte stemmetje diep vanbinnen
dat zegt:
Je bent er al.
Wat als goed genoeg eigenlijk precies genoeg is?
Reacties
Een reactie posten