Iemand schreef

 Iedere dag dwalen mijn gedachten even naar jou, mijn kleine knulletje.

Ik zie nog steeds die fonkelende sterretjes in je ogen, hoor je schaterlach alsof het gisteren was.
Ik zie je voor me op het sportveld, op school, alles wat je bereikte — en voel opnieuw hoe onbeschrijfelijk trots ik altijd op je ben geweest.
En nu jij zelf een gezin hebt, ben ik opnieuw trots.
Trots dat jij mag ervaren hoe groots en intens het ouderschap is.
Hoe liefde je kan dragen, maar ook kan breken en vormen tegelijk.
Toch sta ik nu aan de zijlijn.
Niet omdat ik niet wilde,
maar omdat mama een keer geen ja meer kon zeggen.
Omdat ik het manipuleren, de dreigementen en de leugens van je partner niet langer kon dragen.
De mama die er altijd was.
Die overal naartoe reed, altijd klaarstond, alles gaf wat ze had —
die mama lijkt vergeten.
Alsof ze in een zak is gestopt en in de kliko is gegooid.
Soms vraag ik me af…
Denk je nog wel eens aan mij?
Mis je je familie niet?
Je broers, je tantes, je oom?
Mis je je vrienden niet — je had er zoveel.
Mis je je sport, die je nu niet meer mag doen?
Bij je geboorte gaf ik je een ruggengraat.
Door de jaren heen heb ik die sterker gemaakt,
met liefde, met grenzen, met vertrouwen.
En soms vraag ik me af…
waar is die ruggengraat nu gebleven?