Zeven jaar zie ik mijn kind niet

 Zeven jaar zie ik mijn kind niet, het kind waar ik zo naar heb uit gekeken, het kind wat mij zoveel vreugde heeft gegeven, het kind waar ik van hou maar wat lijkt verdwenen, het kind waarvan haar juf zei het is een bijzonder kind en dat is ze, weet ik nu niet eens waar ze is, met elk jaar dat verstrijkt voel ik mijn hoop op een hereniging afnemen.

Heb jarenlang onder in de put, in shock, in pauzestand gestaan, daar heb ik me de afgelopen jaren uit kunnen werken.
En toch...... zo'n dag, zo'n dag als vandaag hik ik al een paar weken tegen aan.
Heb ergens het idee, dat wat ik bij tijden benoem als verwerkt, eerder iets is dat ik afstand neem van mijn gevoel neem om te voorkomen dat ik terug zak in die put.

Merk het, wil huilen maar ondanks de brok in mijn keel, de prikkende ogen, het gevoel dat de tranen achter mijn ogen branden maar kan niet huilen, doet mij dit vermoeden.
Zeg altijd heb de eerste paar jaar na de breuk, zo veel gehuild mijn tranen zijn op, opgedroogd maar mijn hart huilt.

Kan de gedachte niet verdragen, dat het nooit weer goed komt,
na al die jaren denk ik, steeds vaker het komt niet meer goed, de kans dat ik haar nog zal zien en spreken voordat ik sterf wordt met elk jaar dat voorbij gaat zwakker.
Wat zou er nog kunnen gebeuren na al die jaren dat zij tot een ander inzicht komt.....!
En dan denk ik, als ze pas komt als ik sterf, wil ik het niet, want waarom zou ze dan komen? Om haar schuldgevoel kwijt te raken......?
Zeg bij leven niet, bij dood zeker niet. Ondanks dat ik dat meen denk ik, meen ik dat nog als het zo ver is???
En waarom ze alle contact verbroken heeft???
Geen idee...... nooit, ooit gedacht dat dit zou gebeuren.
Zal blij zijn als deze dag voorbij is. 
Dat schreef iemand....