Ze komt wel weer terug

 “Ze komt wel weer terug.”

Dat is vaak wat mensen liefdevol tegen me zeggen.
En ik snap het.
Want wat moet je anders zeggen
als je dit zelf nooit hebt meegemaakt.

Maar als je er niet middenin zit
is het bijna niet te bevatten.

Ook ik begreep het lange tijd niet.
Ik dacht echt dat als ik maar neutraal bleef
liefdevol
open
beschikbaar

dat dat genoeg zou zijn.

Ik bleef ruimte maken.
Bleef mezelf spiegelen.
Bleef geloven in verbinding.

En toch
koos ze de andere ouder.

Ik heb het niet zien aankomen.
Nooit gedacht dat dit ons zou overkomen.
En misschien is dat wel het meest verwarrende
dat liefde niet altijd beschermt
tegen verlies.

Pas toen ik me erin begon te verdiepen
toen ik verder keek dan gedrag
verder dan woorden
verder dan schuld

begon ik iets te begrijpen.

Dat een kind niet kiest vanuit liefde
maar vanuit overleving.

Dat loyaliteit zwaarder kan wegen dan waarheid.
Dat veiligheid in een systeem soms betekent
dat je de ouder afwijst
bij wie je jezelf het meest kunt verliezen
omdat die blijft staan.

Niet omdat die ouder tekortschiet
maar juist omdat die ouder draagt.

Dat besef veranderde niets aan het gemis
maar het haalde de zelfverwijt eruit.

En misschien is dat wel het meest helende
niet de hoop dat ze terugkomt
maar het weten
dat liefde niet verdwenen is
alleen verstild
omdat het systeem het even niet aankan.

Ik blijf hier.
Niet wachtend
maar aanwezig.
Met liefde die niet eist
en verbinding die niet dwingt.

Soms is dat het enige
en het moeilijkste
wat je als ouder kunt doen.