Er was eens een mens die een boom wilde zijn

 Er was eens een mens die een boom wilde zijn

die gewoon op één plaats een beetje vrij wilde zijn.
Niet meer rennen van hot naar her, dat voelde zo gebonden.
Maar juist stilstaan op één plek, de vrijheid van groeien en gronden.

En het gebeurde …
de mens werd een boom en was gelukkig.

Tot het mooiste moment toen hij begreep dat je als boom
het noorden, het zuiden, ja alles bent.
Bladeren als ogen kijkend naar het oosten
onwetend van het westen en andersom.

Ieder een eigen blikveld, een visie, een uitzicht.
uitzichten verenigd, toch samen een boom.
En de mens was zo gelukkig, z’n wereld ideaal.

Hij besloot ze nooit meer los te laten want de bladeren gaven hem taal.
En precies op dat moment begon het blad te kleuren.
En de mens – verward – hield vast wat ie had
maar de wind liet het gewoon gebeuren.