Iemand schreef

 We waren buurmeisjes, tevens vriendinnen vanaf de zandbak tijd, er waren in ons leven tijden dat we veel contact hadden, ook wel eens wat minder maar het was altijd goed... en gelijk weer als vanouds.

TOTDAT ik haar tijdens een weekendje weg naar ons geboortedorp (down to memory lane zeg maar) vertelde dat het contact met onze kinderen weg was... dat ik niet eens wist waarom.
Het gekke was, toen ze mij afzette bij het station in de stad waar zij woonde voelde ik zo sterk, alsof ze het mij het had verteld, dat het contact voorbij was.
Heb zelfs voordat ik de trein nam naar huis nam, zitten huilen op een bankje bij het station, voelde me zo akelig, ppfff en nòg als ik er nu aan terug denk.
Vandaag is ze jarig, heb besloten dat het klaar is hoe moeilijk ook, ga haar niet feliciteren, als dat het enige contact nog is dat ik haar feliciteer en zij het meest korte antwoord ever geeft ''dank''.
Doet pijn!
Zo verdrietig vriendinnen... bijna zestig jaar vriendinnen geweest, kan het soms niet geloven, nog steeds .niet terwijl bovenstaand 9 jr geleden gebeurde... Weet ook niet of dit helemaal uit haar zelf komt of dat ze contact heeft gehad met mijn dochter misschien.... tis allemaal mogelijk. Maar laat het rusten, als zij na bijna 60 jr vriendschap me schijnbaar niet genoeg kent, om te weten dat mijn dochter liegt, dan moet ik er geen energie meer insteken, al verteld mijn hart me soms iets anders.
Nee, doe het niet meer, ben lang geleden gestopt met het trekken aan dode paarden.