Iedereen noemt je sterk

 Iedereen noemt je sterk. Maar als je eerlijk bent, voelt het niet als kracht.

Het voelt als moeten. Als altijd doorgaan. Als geen ruimte hebben om zelf te vallen.

Jij bent degene die alles draagt.

Die er altijd is. Die zichzelf wegcijfert zonder dat iemand het doorheeft.

En ergens ben je daar trots op geworden.

Maar hier zit de waarheid die je misschien nog niet wilt zien:

Die ‘kracht’ is ontstaan omdat je ooit geen andere keuze had. Omdat jij degene moest zijn die zich aanpaste.

Die stil was. Die doorging. Alleen nu houdt het je gevangen.

Want zolang jij de sterke blijft, blijven anderen op jou leunen en blijf jij jezelf verliezen.

Echte kracht is niet blijven dragen. Echte kracht is stoppen.

Stoppen met alles alleen doen.

Stoppen met jezelf op de laatste plek zetten.

Stoppen met doen alsof het goed gaat.

En beginnen met jezelf serieus nemen.