Er zijn liefdes

 Er zijn liefdes

die niet beginnen in de tijd,

maar in een weten

dat ouder is dan woorden.

Zij wonen niet alleen in handen,

in blikken,

in lichamen die elkaar vinden,

maar in de stille kamers van de ziel,

waar herkenning geen bewijs nodig heeft.

Toch komt iedere ziel naar de aarde

om te leren wat liefde werkelijk is.

Niet alleen het verlangen,

niet alleen de versmelting,

niet alleen het heilige vuur

dat alles in beweging zet.

Maar ook de schaduw.

De angst.

De stilte.

Het wachten.

De plekken waar liefde nog niet vrij is,

omdat oude pijn haar vasthoudt

aan wat vertrouwd voelt,

maar niet langer voedt.

De aardse ziel leert

dat liefde niet hetzelfde is als hunkering.

Dat trouw niet hetzelfde is als blijven.

Dat wachten niet hetzelfde is als overgave.

Door liefde, verlangen, pijn,

hechting, gemis en spiegels heen

wordt zij langzaam wakker

voor de waarheid

die al dieper in haar lag.

Zij leert dat liefde pas vrij kan stromen

wanneer zij niet langer zoekt

naar iemand die haar vervult,

maar thuiskomt

in de bron van liefde in zichzelf.

Want iedere aanraking,

iedere ontmoeting,

iedere blik die de tijd even stilzette,

droeg een les in zich.

De ander was spiegel.

De liefde was poort.

Het verlangen was kompas.

De pijn was geen straf,

maar een roep van de ziel

om wakker te worden.

Ware liefde vraagt nooit

om jezelf kleiner te maken

om vastgehouden te worden.

De ziel verlangt naar een liefde

die haar niet remt,

maar verruimt.

Een liefde die niet alleen raakt,

maar opent.

Een liefde die niet alleen draagt,

maar haar herinnert

aan wie zij in wezen is.

Liefde die niet leeft van schaduwuren,

maar van waarheid.

Niet van hunkering,

maar van thuiskomen.

En daar, in het stille weten,

begint de ziel zich te herinneren

dat zij nooit naar de aarde kwam

om op liefde te wachten,

maar om door alles heen

liefde te worden.