We praten veel over de moederwond
We praten veel over de moederwond.
Maar de vaderwond die blijft vaak onbesproken.
En dat is precies waarom ze zo diep doorwerkt. Want wat geen naam heeft, kan ook niet worden herkend.
Wat niet wordt benoemd, wordt niet verwerkt. En wat niet wordt verwerkt, herhaalt zich — in keuzes, in relaties, in hoe je jezelf ziet.
De vaderwond is zelden spectaculair.
Ze zit niet altijd in grote drama's. Ze zit in de kleine dingen.
In de vader die er wel was maar nooit echt keek. Die aanwezig was maar emotioneel ver weg. Die zijn goedkeuring nooit gaf — niet omdat je het niet verdiende, maar omdat hij zelf niet wist hoe.
En een kind dat dat ervaart trekt één conclusie: ik moet mijn waarde bewijzen. Ik moet iets zijn voor ik gezien word.
Die conclusie volgt je nog steeds. In hoe je werkt — altijd meer dan genoeg. In hoe je liefhebt — altijd bang dat je tekortschiet. In hoe je jezelf beoordeelt — nooit echt tevreden.
Maar hier is wat ik je wil zeggen: jouw waarde was er altijd al.
Je hoefde haar nooit te verdienen.
En de stem die zegt dat je nog niet genoeg bent — dat is niet de waarheid. Dat is een echo van iemand die zelf niet wist hoe hij jou moest zien.
De echo is mogelijk zachter geworden.
Reacties
Een reactie posten