Sommige mensen komen binnen met het gevoel
Sommige mensen komen binnen met het gevoel dat ze zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt.
Ze functioneren.
Ze zorgen.
Ze dragen.
Ze houden alles draaiende.
Maar vanbinnen voelen ze de onrust.
De vermoeidheid.
Het constante aanpassen.
Het gevoel dat ze altijd sterk moeten zijn.
Dat was ook de reis die we samen zijn aangegaan.
Niet door te focussen op symptomen alleen,
maar door terug te keren naar de oorsprong.
Naar de oude pijn.
De patronen die ooit nodig waren om te overleven.
Het pleasen.
Het perfectionisme.
De angst voor afwijzing.
Het voortdurend rekening houden met anderen terwijl je jezelf steeds verder op de achtergrond plaatst.
Want wat ooit een bescherming was,
wordt later vaak een gevangenis.
We leren ze begrijpen.
Voelen.
Doorwerken.
We brengen rust in het zenuwstelsel.
We ontmoeten het innerlijke kind dat zich jarenlang ongezien voelde.
We leren opnieuw grenzen stellen zonder schuldgevoel.
Ruimte innemen zonder angst.
Liefde ontvangen zonder jezelf te verliezen.
En langzaam gebeurt er iets bijzonders.
Niet omdat je iemand anders wordt.
Maar omdat je terug thuiskomt bij wie je altijd al was.
De maskers vallen weg.
De overlevingsstand verzacht.
De angst maakt plaats voor vertrouwen.
En waar vroeger strijd zat,
ontstaat rust.
Het mooiste aan deze reis?
Dat je ontdekt dat er achter al die beschermlagen nooit iets mis was met jou.
Er zat altijd al een versie van jou te wachten.
Vrij.
Zacht.
Krachtig.
Authentiek.
En stap voor stap mag die versie opnieuw zichtbaar worden.
Dat is waar Time to Shine werkelijk over gaat.
Niet veranderen in iemand anders.
Maar eindelijk durven zijn wie je werkelijk bent.
Reacties
Een reactie posten