Wat gebeurt er als je bent opgegroeid met een moeder die geen grenzen kende

 Wat gebeurt er als je bent opgegroeid met een moeder die geen grenzen kende.

Niet alleen de grenzen naar jou toe. Maar ook de grens tussen haarzelf en jou.

Tussen haar wereld en die van jou.

Ze was overal. In je gedachten, in je keuzes, in hoe je jezelf zag.

Misschien zelfs in hoe je je lichaam ervoer.

Niet altijd met slechte bedoelingen — maar wel zonder ruimte voor wie jij was los van haar.

En dat laat een heel specifieke wond achter.

Want als volwassene ga je op zoek naar liefde.

Naar verbinding. Naar een relatie die voelt als thuis.

Maar wat is thuis voor iemand die nooit een plek heeft gehad die echt van hem of haar was?

Het antwoord is pijnlijk simpel, chaos voelt vertrouwd.

Spanning voelt als betrokkenheid.

Hard werken voor verbinding voelt als liefde.

En iemand die je gewoon laat zijn — die geen eisen stelt, die ruimte geeft, die er gewoon is — die voelt verdacht. Saai. Leeg.

Dus saboteer je. Zonder het te weten.

Je vlucht, bevriest of vecht op momenten dat het eigenlijk goed gaat.

Je zoekt weer de spanning op. Je trekt mensen aan die de dynamiek herhalen die je kent.

Niet omdat je dat wil. Maar omdat je zenuwstelsel gezonde liefde niet herkent als veiligheid.

Het herkent het als iets onbekends. En onbekend betekent gevaar.

De weg naar heling gaat niet over het vinden van de juiste partner.

Ze gaat over het leren dat ruimte van jou kan zijn.

Dat iemand die je vrijheid geeft, je niet in de steek laat.

Dat rust in een relatie geen teken is dat er iets ontbreekt — maar dat er eindelijk iets aanwezig is wat je altijd al had verdiend.

Dat je ruimte mag innemen.

Niet ten koste van een ander.

Maar gewoon — omdat jij er bent.