Misschien herken je dit

 Misschien herken je dit.

Je bent eindelijk weg. Je hebt de stap gezet. En toch mis je hem of haar. Juist nu je rust hebt, voel je die leegte. Je checkt de socials. Je denkt terug aan de goede momenten. Je vraagt je af of je het wel goed hebt gezien.

Dat gevoel is geen zwakte. Het heet traumabonding.

Het ontstaat door een patroon van spanning en opluchting. Afwijzing en dan weer een moment van schijnbare liefde. Pijn en daarna net genoeg goedkeuring om te blijven hopen. Dat maakt de verbinding zo hardnekkig. Je bent niet verslaafd aan die persoon. Je bent verslaafd aan het patroon.

Je lichaam zoekt de spanning omdat die bekend voelt. Rust voelt onwennig. Bijna onveilig. Daarom mis je hem of haar juist als het stil is.

Dit gaat niet vanzelf over. Maar het is wel te doorbreken.

Herken jij dit? Mis je de narcist terwijl je weet dat het niet goed voor je was?