Whiplash (2014) Review

 Andrew Neiman is een beloftevol en ambitieus jazzdrummer die gecoacht wordt door zijn mentor Terence Fletcher. De veeleisende Fletcher drijft zijn pupil tot het uiterste om zijn doorbraak te forceren. Fletcher wordt enkele malen erg boos op Neiman maar daar weet Neiman bovenop te komen om uiteindelijk een succesvolle solo te spelen op het grote podium.
____________
Review:

Miles Teller levert een rauwe en fysieke prestatie. Je voelt bijna elke drumslag, elke spanning die op hem wordt opgebouwd. Tegenover hem is JK Simmons angstaanjagend goed en creëert hij een van de meest memorabele en verontrustende mentorfiguren in de filmgeschiedenis.
Wat Whiplash zo bijzonder maakt, is hoe strak alles in elkaar zit. Er is geen tijdverspilling, geen overbodige scènes. Het tempo is scherp, de montage is nauwkeurig en de slotscène is een van de meest bevredigende hoogtepunten die ik ooit heb gezien.
Het gaat niet alleen om muziek, maar ook om opoffering, ambitie en hoe ver iemand bereid is te gaan om groots te zijn. En het geeft geen gemakkelijke antwoorden.
JK Simmons is de sleutel tot het succes van de film.
Hij is de strengste en gemeenste leraar die je je kunt voorstellen, maar hij wordt nooit zo ondraaglijk om naar te kijken. Er zit een methode achter zijn waanzin en hij zal nooit concessies doen aan wat hij gelooft dat hij moet doen om het beste uit zijn studenten te halen.
Miles Teller is ijzersterk als een doodnormale man die er niet uitziet als een superster. Zijn passie en frustratie voelen geloofwaardig aan gedurende de hele film.
De montage is vloeiend en nauwkeurig en past perfect bij de jazzmuziek. De cinematografie zorgt voor een constant gevoel van spanning, zowel voor jou als voor het hoofdpersonage. De muziek is zo goed dat je het ritme nog in je vingers zult houden, zelfs nadat je de film hebt gezien.