Rocketman (2019) Review

 De film is gebaseerd op het leven van de Britse zanger en pianist Elton John. De hoofdrollen worden vertolkt door Taron Egerton, Jamie Bell, Richard Madden en Bryce Dallas Howard.

"Based on a True Fantasy"

'Rocketman' vertelt het waargebeurde verhaal van Elton John. Elton besluit als jonge jongen naar het beroemde conservatorium Royal Academy of Music te gaan, waarna hij vervolgens een muzikale samenwerking met Bernie Taupin aangaat. Uiteindelijk zal hij uitgroeien tot een wereldberoemde superster.
Reginald Dwight is een talentvolle zanger en pianist. Onder de artiestennaam Elton John groeit hij uit tot een flamboyante wereldster. Ondanks zijn succes en faam worstelt hij ook met depressies, druggebruik en het aanvaarden van zijn seksuele geaardheid.
___________________

Review :

Hoewel ik best wel van musicals en biografische films over muzikanten houd, had ik "Rocketman" nog nooit gezien voordat ik deze vond op het internet, bij toeval. Ik vond de film behoorlijk sterk, met goede acteerprestaties en ik hield van de fantasierijke musicalstijl.
Elton vertelt zijn verhaal vanuit een afkickkliniek: over zijn afstandelijke vader, zijn relatie met zijn moeder en oma, zijn begin als pianist en componist, zijn ontmoeting met Bernie Taupin, zijn sterrenstatus, geliefden en verslavingen. Eén ding wordt niet benadrukt: Elton zou een warme relatie hebben gehad met de tweede echtgenoot van zijn moeder, Fred, die hij "Derf" noemde – maar die indruk krijg je in de film niet echt.
Taron Edgerton zingt fantastisch en is een geweldige Elton. Wat kan ik zeggen over de muziek? Ik heb van elke noot genoten.
Reginald Dwight, die te maken heeft met een afwezige vader (Steven Mackintosh) en een onverschillige moeder (Bryce Dallas Howard), blijkt een buitengewoon talent voor piano te hebben en verdient een beurs voor de Royal Academy of Music. Zijn muzieksmaak verschuift van klassiek naar rock en naarmate hij ouder wordt, speelt hij in pubs en begeleidt hij rondreizende Amerikaanse bands. Hij ontmoet tekstschrijver Bernie Taupin (Jamie Bell) en, nadat hij zijn naam verandert in Elton John, geniet hij van een razendsnelle doorbraak. De excessen volgen echter en dreigen zijn carrière en zijn leven te beëindigen.
Ik vond de stijl die "Rocketman" hanteert om Elton Johns verhaal te vertellen erg goed. Zijn muziek is door de hele film heen verweven om de emotie van het verhaal op dat moment op te roepen. Het verhaal begint met John in een afkickkliniek, die rechtstreeks van een optreden komt en nog steeds de duivelsoutfit draagt ​​die hij eigenlijk had moeten aantrekken. Ik vond de acteerprestatie van Taron Edgerton erg goed; hij zingt en danst uitstekend, en hij laat ook zien waartoe hij altijd al in staat is geweest.
Egerton trekt je mee. Eerst stilletjes. Dan volledig. Je begint op hem te letten en ergens onderweg realiseer je je dat je Elton John op een manier bekijkt die je nog nooit eerder hebt gedaan. Je begint het talent achter de kostuums te zien. De discipline achter de chaos. De pure technische meesterlijkheid. Uitbundig of niet, de man is overduidelijk een muzikaal genie, een pianist van topniveau met een perfect gehoor, het soort talent dat niet zomaar ontstaat.
Wat me ook verraste, was hoe goed de film de relatie tussen Elton en Bernie vastlegde, niet als een flitsende poging om een ​​legende te creëren, maar als twee mensen die gewoon een klik hadden, twee creatieve helften die dezelfde kant op gingen, elkaar inspireerden en gesprekken omzetten in songteksten, songteksten in melodieën en melodieën in liedjes die op de een of andere manier deel gingen uitmaken van ons leven.
Omdat ik de film nog nooit had gezien en niet veel wist over de details van Johns carrière, was ik verrast door de onaangenaamheid van Richard Madden als John Reid. Ik vind het fascinerend dat hij, ondanks de kritiek dat het in feite karaktermoord is, besloten heeft om geen rechtszaak aan te spannen. Sterker nog, voor zover ik begrijp, heeft de film de "print the legend"-aanpak gevolgd, waarbij de timing en andere karaktereigenschappen zijn aangepast.
Ondanks dat zij een vrij onsympathiek personage is, vond ik Bryce Dallas Howard erg goed als Johns afstandelijke en onverschillige moeder. Zij deed een aardige poging tot een accent en bleef een memorabel personage.
 Ik hou van muziek uit de jaren 70 en 80 en vind het leuk om meer te weten te komen over de verhalen achter de muzikanten. Dit is wat mij betreft een goede film daarvoor. Ik luister eigenlijk niet zo veel naar moderne muziek, hoewel ik tot generatie Z behoor en me wel kan vinden in de muziek uit de jaren 70 en 80. "Goodbye Yellow Brick Road" en "I'm Still Standing" zijn twee van de meest herkenbare nummers voor mij, en het was interessant om het verhaal achter de zanger te leren kennen.
Ik weet niet hoe vaak ik de film nog eens zal bekijken, maar voor mij was het een geslaagde film.