Een knuffel aan het kleine meisje dat ik was


 Een knuffel aan het kleine meisje dat ik was, verlegen en onzeker.

Voor dat gevoelige kind dat huilde, pijn had en eenzaam was.
Een knuffel aan de vrouw die ik ben geworden, koppig en onvolmaakt, een krijger met een altijd te open hart.
Voor de vrouw die zichzelf probeert te vergeven en blijft dromen.
Voor de vrouw die ik ben, voor mijn overwinningen en mijn nederlagen, voor alle liefde die ik innerlijk heb.
Voor alle keren dat ik opstond, voor alle monsters die ik heb verslagen.
Een knuffel aan het kleine meisje dat ik altijd ben en altijd zal zijn, met sprookjes in mijn hart en duizend dromen in mijn ogen.

Tekst: Chiara Trabalza
Bron: Je m'ouvre à la Lumière

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster