To the Lake seizoen 2 Review



In de nasleep van een verwoestende pestepidemie wordt een ongelijksoortige groep geconfronteerd met beperkte middelen en toenemende gevaren diep in de Russische wildernis.

Seizoen 2 van To the Lake volgt een nieuwe groep jonge overlevenden, Taras, Alena, Aziz en Sonya, die geïsoleerd in de Karelische wildernis leven en worstelen om te overleven in een wereld na de pandemie. Wanneer ze Zhenya ontmoeten, een deserteur van de Russische speciale eenheden, lopen de spanningen op te midden van slinkende voorraden, schaars water en uitvallende elektriciteit.
______________________
Review:

Ik heb van beide seizoenen genoten: een uitstekende cast die perfect bij hun rollen past. Het script is ijzersterk – je leeft echt mee met de personages. Dankzij het geweldige acteerwerk en de sterke dynamiek blijft de serie geboeid; er is geen moment van emotionele rust in het verhaal. In het tweede seizoen voel je echter de invloed van buitenlandse filmtechnieken – zelfs de muziek heeft motieven in de stijl van Interstellar. De serie is emotioneel; je blijft zelfs aan het einde, tijdens de aftiteling, even stilstaan ​​om de rest van de muziek te beluisteren – het is zeer goed doordacht.
De uitbraak leidt tot de ineenstorting van de samenleving, met als gevolg het einde van de moderne beschaving en de bijna volledige uitroeiing van de mensheid. Een willekeurige groep overlevenden komt samen om de strijd aan te gaan. Elk personage in de serie draagt ​​een verleden met zich mee dat indirect van invloed is op de andere overlevenden. De groep reist van de ene regio van Rusland naar de andere. Niemand krijgt ooit echt rust in deze serie. Gevaar loert altijd om de hoek. Het voelt als een thriller.
Deze serie is niet superpopulair, maar dat zou hij wel moeten zijn. Hij is ontzettend goed gemaakt. De plot is interessant, het verhaal is goed en meeslepend, de vertelstijl is fantastisch en het tempo is goed. Het acteerwerk is fenomenaal. Het is huiveringwekkend en onheilspellend om naar te kijken. Het is soms gewelddadig en af ​​en toe eng. Soms moet je er ook om lachen. Het heeft alles wat je van een goede serie verwacht. Elke aflevering is geweldig, elke scène is betekenisvol.
Het enige minpuntje is dat Netflix geen tweede seizoen uitbrengt vanwege de oorlogssancties, dus je moet het materiaal van andere platforms halen, wat best vervelend kan zijn, maar ik heb me een paar jaar rot gezcht naar deze serie voor het tweede seizoen en uiteindelijk gevonden. Russisch gesproken maar wel met Engelstalige ondertiteling. Wouw wat een gave serie is dit, jammer dat er geen derde seizoen meer komt.
Ik denk dat dit realistischer is dan alle andere series of films over epidemieën en overleving. Goed gedaan, Rusland!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster