Smallville (TV Series 2001–2011) Review

 Clark Kent wordt geboren op de planeet Krypton als Kal-El, zoon van Jor-el en Lara. De bevolking lijkt uit te sterven en de planeet dreigt vernietigd te worden. Om zijn bevolking te redden stuurt Jor-el zijn zoontje in een ruimteschip naar de aarde. Hier doet Clark een lange tijd over en hij is inmiddels dan ook 6 jaar als de aarde in zicht komt. Hij arriveert met duizenden meteorieten, afkomstig van zijn thuisplaneet, die kort na zijn vertrek is geëxplodeerd. Met de meteorietinslag belandt hij op aarde, waar hij zijn eerste heldendaad al voltooit: een omgekiepte jeep ligt in een krater en hij ontdekt twee mensen erin waarna hij zonder enige moeite de auto optilt en zo beide inzittenden, Jonathan & Martha Kent, hun leven redt. Zij vinden nergens ouders en besluiten het jongetje mee naar huis te nemen en uit te zoeken wie hij is. Hier slagen ze niet in en als de sheriff achterdochtig vraagt wie dat jongetje is, verzint Martha dat hij hun adoptiezoon Clark is.

Jonathan neemt vervolgens contact op met Lionel Luthor, wiens zoontje Lex was getroffen door de inslag, maar dankzij Jonathan was gered. Lionel wil zijn dankbaarheid laten zien door een geheim adoptiebureau op te richten, zodat Clark officieel en legaal geadopteerd kan worden. In de jaren daarna gaat hij naar school en wordt beste vrienden met Pete Ross en Chloe Sullivan, vrienden met wie hij uiteindelijk ook naar de middelbare school gaat. Waar alles begint.

Bron : WikiPedia

_____________________

Review:

De kern van de serie – Clark Kent die ontdekt wie hij is voordat hij Superman wordt – werkt echt. De langzame opbouw, de morele dilemma's, de aarzeling. Het voelt realistisch. Een tijdje dan.
Maar dan houdt het op. Clark heeft absurd veel krachten en de serie vindt steeds weer redenen waarom hij die niet gebruikt. Elke keer dat je denkt dat hij op het punt staat in actie te komen, wordt hij weer teruggetrokken. Na een tijdje voelt het minder als karakterontwikkeling en meer alsof de schrijvers gewoon... niet wilden dat de serie zou eindigen. Wat op zich prima is, maar je merkt het wel.
Zijn beslissingen worden ook snel irritant. Niet op de manier van "hij is menselijk en heeft gebreken", maar meer op de manier van "niemand zou zoiets echt doen". Sommige mensen zien het als onderdeel van zijn groeiproces. Dat snap ik. Maar het komt niet altijd even goed over.
Maar Lex houdt de serie levend. Lois ook. De relaties wegen zwaarder dan het plot, en de sfeer is overal oprecht goed. Het is zo'n serie waarbij de afzonderlijke seizoenen wat wisselvallig zijn, maar het geheel beter is dan de som der delen.
Ik had nog nooit van Tom Welling gehoord voordat hij de rol van Clark Kent op zich nam, maar vanaf de allereerste aflevering maakte hij het personage volledig eigen. Hij bracht precies de juiste mix van oprechtheid, charme en stille kracht die je zou verwachten van iemand die voorbestemd is om Superman te worden. Er zat iets heel authentieks in zijn acteerwerk, waardoor het makkelijk was om je in te leven in Clark als tiener die probeert uit te vinden wie hij is en waar hij thuishoort.
De bijrollen waren al even sterk. Kristin Kreuk, die Lana Lang speelde, gaf de serie in de eerste seizoenen een van de belangrijkste emotionele verhaallijnen. Haar relatie met Clark was gecompliceerd, soms frustrerend, maar altijd boeiend.
Jonathan Kent en Martha Kent vormden de morele ruggengraat van de serie. Ze gaven het verhaal een solide basis en herinnerden Clark er voortdurend aan wat het betekende om zijn krachten verantwoordelijk te gebruiken. Hun aanwezigheid maakte de serie warm en menselijk, wat een mooi contrast vormde met alle superheldenchaos om hen heen.
Maar als er één acteerprestatie is die er echt uitspringt, dan is het die van Michael Rosenbaum als Lex Luthor. Naar mijn mening is hij de beste live-action versie van Lex Luthor die ooit is neergezet. De manier waarop Rosenbaum het personage speelde was absoluut perfect. Hij vatte Lex' intelligentie, charme, onzekerheid en langzame afdaling naar de duisternis perfect samen. Het zien hoe de vriendschap tussen Clark en Lex in de loop van de seizoenen langzaam uit elkaar viel, was een van de meest fascinerende aspecten van de hele serie.
Wat Rosenbaums vertolking zo memorabel maakt, is dat zijn Lex meer is dan alleen een schurk. ​​In het begin probeert hij oprecht een goed mens te zijn en een echte vriendschap met Clark op te bouwen. Maar stap voor stap, keuze na keuze, zie je hem langzaam de man worden die hij voorbestemd is te zijn. Het is tragisch, meeslepend en briljant geacteerd. Eerlijk gezegd, als Rosenbaum in latere Superman-films de rol had gespeeld, had dat die films compleet kunnen veranderen.
Een ander hoogtepunt voor mij was de verschijning van Laura Vandervoort als Supergirl. Haar introductie voegde een spannende nieuwe laag toe aan de mythologie en breidde de wereld van de serie op een erg leuke manier uit.
Allison Mack overdrijft zo erg dat haar gezicht er in bijna elke scène uitziet als een apenkont... sorry, maar het is gewoon zo. Ze hebben zoveel moeite gedaan om haar er in bijna elke aflevering aantrekkelijk uit te laten zien, maar ze verpest het met ongemakkelijke mimiek en slecht acteerwerk. 
Seizoen 8 en 9 waren echt stukken minder , verhaallijn ging alle kanten op en ook omdat de goeie cast inmiddels was vertrokken uit de serie viel het in duigen voor mij eigenlijk. Kon me totaal niet meer boeien , seizoen 10 was beter alleen de finale vond  ik ook erg slap.
In de kern ging Smallville niet echt over superhelden. Het ging over opgroeien, ontdekken wie je bent en kiezen wat voor persoon je wilt worden. Verpakt in een superheldenverhaal werd het iets verrassend ontroerends en onvergetelijks. 
Zeker de moeite waard om te kijken. Verwacht alleen geen strak verhaal, maar eerder een langzaam tempo dat uiteindelijk zijn emotionele ontknoping verdient, ook al krijg je onderweg af en toe de neiging om je telefoon naar het scherm te gooien.