Being Human (TV Series 2011–2014) Review

 Drie huisgenoten, ogenschijnlijk twintigers, proberen elk een geheim voor de buitenwereld verborgen te houden. Aidan ( Sam Witwer ) is een 261 jaar oude vampier, Josh ( Sam Huntington ) is een weerwolf en Sally ( Meaghan Rath ) is een geest. De drie proberen elkaar te helpen bij het navigeren door de complexiteit van hun dubbelleven, terwijl ze tegelijkertijd hun eigen leven proberen te ontcijferen.
______________________________

Review:
Ik kijk deze serie om de paar jaar opnieuw en elke keer ben ik weer verrast door hoe goed het verhaal is voor een zender als Syfy. Er zit voor ieder wat wils in: humor, drama, luchtig, duister, gek, sexy, eng, campy. Gecombineerd met het doordachte script en een geweldige cast, is het gewoon een ontzettend leuke tv-serie.
Sam Witwer, Sam Huntington en Meaghan Rath – brachten Aiden, Josh en Sally tot leven (om het zo maar te zeggen) en zorgden ervoor dat we vier fantastische seizoenen lang met hen meeleefden. Met een uitstekende bijrolbezetting, waaronder de geweldige Mark Pellegrino, geeft deze serie een unieke draai aan het vampier-/weerwolf-/geestenthema. 
De cast is sympathiek maar ook een beetje gestoord. De chemie tussen de hoofdrolspelers is voelbaar. Hoewel de stijl van de serie soms wat campy en kitscherig aanvoelt, word je toch meegesleept door de band tussen de hoofdrolspelers. De drie hoofdverhaallijnen zorgen ervoor dat de serie vlot, leuk en altijd interessant is.
En ik vind het geweldig dat het een bevredigend laatste seizoen heeft. Je merkt dat de schrijvers een plan hadden, niets wordt onnodig langgerekt en niets wordt abrupt afgebroken. Een zeldzaamheid.
Ik vond deze serie geweldig omdat de cast en schrijvers erin slaagden een ongelooflijke empathie te creëren tussen de personages en de kijkers, ondanks hun rampzalige bovennatuurlijke misstappen en tekortkomingen.
Het was een zeer boeiende productie met aantrekkelijke personages, ook al eindigen de meeste bijrollen, eh, dood!
Het is onbegrijpelijk hoe drie wezens zichzelf in zoveel problemen kunnen storten, maar deze hoofdpersonen doen precies dat terwijl ze worstelen met moraliteit en proberen beter te worden, terwijl ze tegelijkertijd volkomen verkeerde dingen doen. Soms zijn ze dwaas, dan weer kwaadaardig, en soms zijn ze naïef onschuldig. Ze zijn een complete chaos, ze doen wat jonge mensen doen terwijl ze zich door het leven heen worstelen, op een manier die niet goed genoeg is.
Er is een verrassende wending aan het einde die je meesleept, ongeacht de onwaarschijnlijkheid, vooral omdat kijkers na vier meeslepende bovennatuurlijke seizoenen waarschijnlijk alles van deze makers wel zullen accepteren.
Ik heb de originele Britse serie niet gezien, maar de Amerikaanse versie staat zeker op zichzelf.