Selena Gomez: My Mind & Me (2022) Review

 De officiële synopsis zoals vrijgegeven door Apple TV+ luidt: "Na jaren in de schijnwerpers bereikt Selena Gomez een ongekende sterrenstatus. Maar net wanneer ze een nieuw hoogtepunt bereikt, trekt een onverwachte wending haar de duisternis in. Deze unieke, rauwe en intieme documentaire volgt haar zesjarige reis naar een nieuw licht."
________________

Review:

Ik had geen idee van Selena's verhaal voordat ik deze documentaire zag. Ik wist ook niet veel over haar jeugd, haar carrière in de muziekwereld – ik kende haar alleen van de serie Only Murders In the Building en wat muziek nummers.
Selena is open, kwetsbaar en deelt de goede en slechte kanten van het leven, inclusief de worstelingen met mentale en fysieke problemen.
Selena heeft een prachtige ziel en dat blijkt uit deze documentaire. Ze worstelt met veel demonen, maar bestrijdt ze met liefde en vriendelijkheid. Ze helpt anderen ook hetzelfde te doen. Dat is universeel, want in ieder van ons schuilt zowel licht als donker.
Dit is geen vrolijke, euforische documentaire, maar een eerlijke, rauwe en aangrijpende film. Ik heb er de hele tijd om gehuild en ook een paar keer gelachen. Het
 was ontmoedigend om de interviews met popsterren door de lens van de documentaire te zien en de absurditeit van de vragen die popsterren – met name vrouwen – krijgen. Op een gegeven moment zegt Selena: "Ik voel me als een product", en dat is precies hoe ze werd behandeld: niet als een mens met gedachten, dromen en passies.
Haar relatie met Justin Bieber, en hoe mensen haar relevantie beoordeelden op basis van haar relatie met hem. Of haar de schuld gaven dat ze er jong uitzag. Of terwijl ze worstelt om erachter te komen wat haar werkelijk relevant maakt, en te maken heeft met alle oppervlakkige, nietszeggende popcultuurweetjes die op haar afkomen en die wij als grote publiek gretig en vermakelijk vinden, maar waar zij in verdrinkt. Ze probeert contact te leggen met anderen terwijl ze dit soort dingen doet, zoals interviews en promoties, die zich richten op het onnozele en banale, en niet op de persoon die daardoor als een object wordt behandeld.
Deze documentaire gaf me een compleet nieuw perspectief op haar en op deze sterren die dingen doen die de meesten van ons als irrelevant en oppervlakkig beschouwen, maar waarvoor ze gehaat worden. Uiteindelijk is veel ervan gewoon entertainment, en hoeven we iemand niet te haten omdat diegene iets doet waar anderen van genieten. En zelfs als we denken dat ze niet zo diepgaand zijn, omdat we denken dat wat ze doen dat niet is, kan de persoon die het doet ons zomaar verrassen.
Iedereen zou deze documentaire moeten zien, ongeacht leeftijd, achtergrond, enzovoort. Het is een prachtige, rommelige en ontroerende kijk op het leven.