Severance (TV series) Review

 Mark is een data-analist die werkt voor het bedrijf 'Lumon Industries'. Hij heeft de leiding over een team kantoorarbeiders wier herinneringen aan hun privé- en werkend bestaan operatief van elkaar worden opgesplitst. Wanneer een collega die eerder geheimzinnig deed plotseling wordt vermist, wordt Mark hierover gealarmeerd. Vervolgens komt Mark langzamerhand achter de waarheid die achter het werk van de werknemers van 'Lumon Industries' schuilgaat, en begint hij te beseffen dat het bedrijf gevaarlijker is dan het lijkt.

Een tv-serie die de kunst van het vertellen nieuw leven inblaast in een tijd waarin slordige second screen-series de norm zijn geworden. Severance is tijdloos en tegelijkertijd tijdloos en combineert sociaal commentaar, filosofie en fantastisch personagewerk om de grenzen van wat een tv-serie kan zijn te verleggen. Elke shot, kleur en acteerkeuze is zeer weloverwogen en je zult bij elke herhaling nieuwe details opmerken. De serie slaagt erin het publiek te laten meeleven met personages met tegengestelde doelen, wetende dat een happy end voor iedereen onmogelijk is. De serie, die doordrenkt is van spanning, laat ons de schrijvers volgen in een konijnenhol van complottheorieën en houdt je bij elke aflevering op het puntje van je stoel.
De serie is sober, koud en minimalistisch. Een deel van de plot is vergelijkbaar met de film The Eternal Sunshine in The Spotless Mind. Verschillende hoofdpersonages ondergaan een procedure om hun geest te scheiden van hun werk en hun privéleven. Sommigen ondergingen de procedure zodat hun werk hun privéleven niet zou beïnvloeden, anderen ondergingen het om aan hun verleden te ontsnappen, weer anderen om aan emotioneel trauma te ontsnappen, maar dit alles wordt door het bedrijf gedaan om de veiligheid te waarborgen. Hun levens zijn volledig onafhankelijk van elkaar, maar alles valt uit elkaar wanneer hun geest op het werk nog steeds emoties, gevoelens en verlangens heeft naar de dingen die hun externe zelf altijd als vanzelfsprekend beschouwde, zoals familie, vriendschap en romantiek. Ze voelen dat ze het weinige dat ze daarvan vinden van elkaar verliezen door wie hen daar ondergronds houdt.
Het acteerwerk is gedurende het hele verhaal uitstekend, vooral met de hoofdrolspelers die een dubbele rol spelen.
De muziek is vergelijkbaar met die van David Shire voor The Conversation, die vergelijkbaar is met die van Erik Satie. Eenzame, ongemakkelijk klinkende solo piano bij vlagen.
Seizoen 2 eindigt met een soort einde dat je mag verwachten gezien de omstandigheden waarin een eeuwenoud bedrijf ieders leven domineert. Misschien eindigt de show daar en gaan ze niet verder, wat eerlijk gezegd niet zo erg is, hoezeer ik er ook van geniet. Als het eindigt zoals het is, is het in ieder geval een gelukkiger einde dan dat van Sam Lowery in Brazilië. Hij is op een bepaalde manier ontsnapt......
De enige kritiek die ik heb, is dat de show in het tweede seizoen een beetje kort leek te zijn in verhaal en de plot zich maar zo'n 5 minuten ontvouwt in sommige afleveringen van 50 minuten. Die afleveringen gaan meer over gebeurtenissen uit het verleden en karakterontwikkeling. Er zijn er echter maar een of twee in het tweede seizoen.
Het is een beetje gek om te zien hoe veel technologie uit de jaren 80 wordt gemengd met dingen die nog 40 jaar moeten komen en in vergelijking nog niet eens zijn uitgevonden. Mensen rijden in auto's uit de jaren 80, gebruiken cassettedecks, enz., maar er zijn mobiele telefoons, elektrisch afsluitbare deuren die met keycards in plaats van sleutels worden geopend, hersenimplantaten, enz.
Aanbevolen voor fans van psychologische thrillers. Goed gemaakt en ja, series als deze kunnen hun populariteit verliezen als ze te lang duren, maar deze is daar nog niet aan toegekomen.