Er is een speciaal soort verdriet dat ontstaat als je iemand verliest

 Er is een speciaal soort verdriet dat ontstaat als je iemand verliest die nog op deze aarde rondloopt – een stille, onzichtbare vorm die geen ceremonie of condoleances krijgt.

Je ziet hun leven doorgaan, ziet hun glimlach op foto's, hoort misschien zelfs hun lach via gemeenschappelijke vrienden, en toch maak je er geen deel meer van uit. De wereld draait voor jullie beiden door, alleen zijn jullie niet meer samen.
En dat besef – dat iemand kan leven, gelukkig zijn en toch uit je leven verdwenen – doet pijn op een manier die de dood nooit zou kunnen, omdat er geen definitief afscheid is, alleen een permanent bijna.

Van iemand houden op afstand is een daad van zowel moed als hartzeer. Het is het loslaten van de verbondenheid die je ooit had, terwijl je vasthield aan de wens dat het goed met ze ging.

Het is het scrollen langs hun updates, het bestrijden van de drang om contact te zoeken, het fluisteren van "Ik hoop dat het goed met je gaat" tegen niemand in het bijzonder.
Dit verdriet vervaagt niet gemakkelijk; het blijft stilletjes hangen en verschijnt in liedjes, geuren en dromen.
Maar in die pijn schuilt ook liefde – zachter nu, vriendelijker – het soort dat niets terugvraagt ​​behalve vrede voor jullie beiden.

— Balt