Raak de vijftigplussers niet aan

 « Raak de vijftigplussers niet aan »

Serieus, ze zijn niet zomaar een andere generatie: het zijn echte overlevers.
Hard als oud brood , snel als oma's slippers die met chirurgische precisie naar je nek worden gegooid.
Op vijfjarige leeftijd konden ze al de stemming van hun moeder 'lezen' aan het gerinkel van de pan.
Op zevenjarige leeftijd hadden ze een sleutelbos met deze instructies:
« Je vindt het eten in de koelkast, verwarm het... maar verbrand het niet. »
Op negenjarige leeftijd kookten ze zonder recept ; op tienjarige leeftijd wisten ze een kraan dicht te draaien en de hond van de buren te ontvluchten met een emmer op hun hoofd.
Ze brachten de hele dag buiten door, zonder telefoon, met een duidelijk programma: spelen op straat met de buren en thuiskomen bij het vallen van de avond, met knieën vol schrammen — de kaart van hun kleine overwinningen.
Ze verzorgden hun wonden met een beetje speeksel , aten brood met suiker, dronken water rechtstreeks uit de tuinslang en kenden geen allergieën — en als die er waren, spraken ze er niet over.
Ze kennen nog steeds trucjes om vlekken uit kleding te verwijderen , want je moest altijd 'presentabel' thuiskomen.
En dat is niet alles; ze hebben het volgende meegemaakt:
– de radio op batterijen
– de televisie met lampen
– de platenspelers en vinylplaten
– de cassettes
– de cd's en de Discman
… en nu dragen ze duizenden liedjes op hun telefoon, maar missen ze het crrr van het terugspoelen van een cassette met een pen.
Met hun rijbewijs op zak , doorkruisten ze het land in een oude auto , zonder hotel, zonder airconditioning, zonder GPS — alleen een wegenkaart , een ham- of hardgekookt ei-sandwich … en ze kwamen altijd op hun bestemming aan, zonder Google Maps!
Ze zijn de laatste generatie die zonder internet , zonder powerbank en zonder de angst voor een lege batterij heeft geleefd.
Ze herinneren zich de draaischijftelefoon , met de hand geschreven kookboeken en verjaardagen genoteerd in een notitieboekje (of vergeten).
Zij:
– repareren alles met plakband of een stukje draad
– hadden slechts één zwart-wit tv-kanaal en verveelden zich niet
– bladerden door de telefoongids
– dachten dat een gemiste oproep betekende: « Het gaat goed met me, ik bel je terug. »
Ze zijn anders: uitgerust met een 'emotioneel schild', een immuunsysteem gesmeed in schaarste, en reflexen van een kat.
Probeer een vijftigplusser niet uit te dagen: hij heeft meer gezien, dieper geleefd en draagt in zijn zak een snoepje dat ouder is dan jouw kind.
Hij heeft een jeugd overleefd zonder autostoeltje, zonder helm, zonder zonnebrandcrème; op school zonder telefoon, een jeugd zonder eindeloos scrollen.
Hij zoekt zijn antwoorden niet op Google: hij vertrouwt op zijn instinct en geheugen.
En hij heeft meer herinneringen dan jij foto's in je cloud.