En toen ik mijn verdriet onder ogen zag
En toen ik mijn verdriet onder ogen zag, zag ik dat het gewoon liefde in een dikke jas was." (Shannon Barry)
Jazeker, toen ik me eindelijk omdraaide om mijn verdriet onder ogen te zien, ontdekte ik dat het geen monster of een schaduw was die me wilde breken – het was liefde, gehuld in een dikke jas.Verdriet was altijd slechts de last geweest van alles wat mijn hart had gekoesterd, alles wat ertoe deed om een indruk achter te laten. Het was er niet om me te straffen, maar om me te herinneren aan de diepte van mijn vermogen om te voelen, te zorgen, verbinding te maken.
Onder die zwaarte schuilde een zachtheid – een tederheid die fluisterde: "Je hebt intens liefgehad, en die liefde leeft nog steeds in je." En op dat moment besefte ik dat verdriet niet iets was om voor weg te rennen, maar iets om te eren.
Want hoe zwaarder de jas, hoe sterker de liefde die hem ooit verwarmde. En met de tijd, naarmate we leren die liefde op nieuwe manieren te dragen, wordt de jas lichter en beginnen we weer vooruit te stappen – niet ondanks het verdriet, maar met het getransformeerd in stille, blijvende gratie.
Reacties
Een reactie posten